காதல் கொண்டேன்.

பாலும் கசந்தது பஞ்சணை நொந்தது
பார்த்த விழியிரண்டும்
கோலமிழந்துமே கூடும் துயிலதைக்
கொள்ள மறுத்தன, ஓர்
ஓலைநடுவினில் ஊதி வரும் தென்னங்
காற்றின் குளிர் கரமும்
காலைமலர் நீவி மேனி தொடபெருங்
காயமென் றாகிடுதே

காத லெனும்நோயே, ஈதறிவே னெந்தன்
காதலோ ஈழம்மெனும்
நாத மணித்திரு நாட்டின் மீதுகொண்டேன்
நானதை வேண்டிநின்றேன்
போதும் பொழுதுமோர் தூக்கமில் லைஅதை
பெற்றிடலன்றி என்னை
சாதலி ருந்துமே காத்திட பாரினில்
சற்றும் வழியொன்றில்லை

வீர வழிவந்த வேங்கையின் மைந்தரும்
வேண்டிய காதலிது
ஈர விழிகொண்ட மாதரும் வீறுடன்
எண்ணிய தாகம் இது
ஊரை அழித்தவர் உள்மனதில் கொண்ட
ஓங்கிய மோகம் இது
பாரைக் கிலிகொள்ள வைத்த தலைவனும்
பாசமெடுத்த திங்கு

நானும் எண்ணியிங்கு வாடுகிறேன் எந்தன்
நெஞ்சினில் ஆசைகொண்டேன்
ஊனும் உருகிட உள்ளம்சுதந்திர
தாகம் அதிகம் கொண்டேன்
தேனும் பாலும் உண்டு தித்திக்க வாழ்வதில்
ஏது பயனிருக்கு?
ஆனவழி ஒன்று கண்டிடவேண்டுமே
ஈழம் அமைப்பதற்கு

தாயைத் தமிழ்திரு ஈழஅன்னைதனை
தேரிலி ருத்தியொரு
வேய்குழல் மீதினில் வெள்ளிச்சரமென
வீர சுதந்திரத்தை
பாயும்புலி எனும்தீர முடன் ஓடிப்
பெற்றே விடுதலையை
தூயமலரென அள்ளி  அணிசெய்து
ஊர்வலம் வந்திடுவோம்

வெட்டும் பகைவரை வீரமெடுத்துமே
வெஞ்சினம் கொண்டு மண்ணை
விட்டுத் தலைதெறித் தோடிடச் செய்திட
வீரரே கூடியெழும்
பெட்டி படுக்கையைத்  தான்சுருட்டி யவர்
பின்னே திரும்பிவிழி
தொட்டு நம்மீழ தமிழ்நிலத்தை மாசு
செய்யா துரத்திடுவோம்

இருளா ஒளியா இனி வரும்..

தேனுலாவும் பூவின் இதழ்கள் தீயில் எரிகிறதே
தென்றல்மாறிக் கொன்றோர் மேனி தீண்டிக் கமழ்கிறதே
வானுலாவும் திங்கள் ஏனோ வாரா தொழிகிறதே
வையம் தன்னில் ஈழம்இருளில் வாழச்செய்வது மேன்

ஊனுலாவும் உயிரைக்கொல்ல ஓடித் தீதெழுதே
உண்மைவிட்டே ஓடிப்போக ஓங்கிப்பொய் யெழுந்தே
நானுலாவும் நல்லோர் தேசம் நலியச் செய்கிறதே
நடுவேவந்து நல்லோ ரல்லோர் நாட்டைக் கெடுத்தாரேன்

கண்கள் இரண்டும் காணச் சகியாக் காட்சிதெரிகிறதே
காலஞ் செய்யும் கோலம்எண்ணிக் கண்ணீர் சொரிகிறதே
பெண்கள், பிள்ளை, பெரியோர் உயிரும் பிரியக் காணுவதேன்?
பிறரும் அறியா ஊமை யுள்ளத் துயரம் ஆவதுமேன்

மண்ணிற் தமிழின் செம்மைகூடி மாலைக் கதிரவனும்
மறையும்போது பெருகும் மருளல் மனதுள் எழுகிறதே
எண்ணம் மயங்க இயற்கையன்னை யிவளின்பாசம் போய்
எட்டாக்கனியாய் எங்கள்தேசம் இரத்தம் சொரிகிறதே

விண்ணிற் கோலம் வெடிக்கும் பாறை விரிந்த பிரபஞ்சம்
விளைந்ததெல்லாம் வீணோ? வாழ்வும் விரயம் ஆகிறதே
தண்ணீர் வானம் தரைகள் உண்டு தமிழர் வாழ்வொன்றே
தாவும் அலையிற் படகென்றாகித் தவிக்கும்நிலையாமேன்?

சோரும் காலும் சொல்லும்மனமும் செல்லும் பாதையதில்
சீரும் வாழ்வுக் கொளியின் புள்ளி சற்றே தெரிகிறதே
யாரும் எம்மைக் காத்தல் எண்ணிக் கைகள் தருவாரோ
நாமும் வாழ்ந்து நலமும்காண வழிகள் எழுமாமே

நாலும் எண்ணி நாமென்கண்டோம் நல்லோர் தூங்கையிலே
நாகம் தேளும் நச்சுப் பாம்பும் நாட்டை ஆள்கிறதே;
காலும்பாதைக் கல்லில்முள்ளில் கண்டே இடிபட்டு
கதறிக்கேட்டும் காவல் தெய்வம் கைகள் விரிப்பதுஏன்?

கிளிபேசும் குயில்பாடும் துயர்போகும் ( நீள் கவிதை)

1.பெண்ணின் சோகம்!

பட்ட மரம்ஒன்று பாதிக்கிளை தானுடைந்து
கட்டியவன் மாளக் களையிழந்த மாதொருத்தி
பொட்டின்றி பூவின்றி புன்னகைக்கும் இதழின்றி
நிற்பதுபோல் நெடிதுயர்ந்து நிற்கஅதன் பக்கத்தே

சுட்டெரிக்கும் சுடலை  சூழலதை அச்சமிடும்
நட்டதொருபேயாய்  நெடுமரமும் நின்றிருக்க
சட்டென்று பீதியெழச் செய்வதென ஆகுமரக்
கெட்டழிந்த கிளைநோக்கி கிளிஒன்று வந்ததுவாம்

வட்டவெயில்தான்மறையும் வானச்சிவப்புநிறம்
கொட்டியதோர் குங்குமமோ குடல்கிழித்த உதிரமதோ
வெட்கமுற்ற கன்னியவள் விளைகன்னசெஞ்சிவப்போ
திட்டமிட்டு இனமழிக்கும் தமிழீழப் பூமியதோ

என்னும் வகைதெரியா இயற்புற்ற மாலையிலே
சின்னக் கிளைநோக்கி சேர்ந்ததாம் பசுங்கிளியும்
தன்னை இருத்தியதன் தலைதிருப்ப மறுகிளையில்
கன்னங்கருவண்ண குயிலொன்று தனியிருந்து

வீசுமெழிற் காற்றினிலே வீணையெனும் குரலழிய்
மாசுடைய காதலெண்ணி மனம்விட்டுபாட்டிசைக்க
நேசமுடன் தானிருந்து நெஞ்சம் உருகிவரும்
பாசம் இழந்தகுயிற் பாட்டைக்கிளி கேட்டதடா

(குயில் பாடுகிறது)

”வாச மலரெனவே வாழ்க்கையிலே நானிருந்தேன்
பேசி எனைமயக்கி பேதைமனம் கொண்டவரே
ஆசைமுடிந்ததுவோ அன்புமனம் விட்டதுவோ
தேசம்கடந்துமேநீர் திசைகாணாச் சென்றதென்ன

பூவை எறிந்தனைஏன்? புயலடித்துவீழ்ந்தனனே
சாவை அணைத்துவிடும் சஞ்சலமும் கொண்டேனே
தேவை முடிந்தவுடன் தேடவிட்டுப் போனவரே
பாவை இவளொருத்தி பாடுதுயர் கேளாயோ

பேதை உனைநம்பிப் பெண்மைதனை ஈந்தேனே
போதை முடிந்தவுடன் போன இடம் கூறாயோ?
பாதை மறந்து எனைப் பார்க்க மனம் கூடலையோ
மாதைபிரிந்ததென்ன? மாறிமனம்வந்திலைலேல்

நாவை அறுதெறிந்து நான்சாக மாட்டேனோ?
நோவை எடுத்த உடல் நஞ்சாகி மாளாதோ?
காவிஉடல் எடுத்து கட்டையில போட்டெவரும்
மேவித் தீ மூட்டாரோ? மின்னல்வந்து வீழாதோ?

காதல் கனிந்ததென கற்பனையில் நானிருக்க
போதல் இனிதெனவே போனவரே எங்கு சென்றீர்
மோதல் இருந்திடலாம் மோகம் கலைந்திடலாம்
கூதல் கலைத்துஎன்னை கூடியபின் பிரிவதுவோ"

பக்கமிருந்தழுது பாடுங்குயில் பார்த்துமன
துக்கமெடுத்தே, தன் தோல்விதனை எண்ணிக்குரல்
விக்கித்திணறிஒரு வேதனையில் தான்துடித்து
சிக்கித் திரிந்தகுயில் சொல்லுமொழி தான்கேட்டு

திக்கற் றபேடுதனை திரும்பி மனதிரங்கி,
”மிக்க துயரெடுத்து மேதினியில் வாழ்பவளே
எக்கதியு மில்லையென இளைத்து அழுபவளே
ஏக்கம் எடுத்தகதை ஏதெனவே சொல்லாயோ?”

2. துயரின்முடிவு!

மாலை யிருள்மயக்கம் மாந்தர்வயல் தோட்டமதில்
வேலை முடித்தலைந்து வீடேகும் காட்சியுடன்
தோலை எலும்புந்தத் தோன்றும் சிலமாடுகளும்
காலை எடுத்தபசி கண்டபுல்லோ போதாமல்

நொண்டி நடந்தசைய, நோயெடுத்தோர் முதியவரும்
வண்டியி ருந்தபடி வாய்திறந்து தானிருமி
தொண்டை கனைத்தவொரு தோற்றமதும் கண்டேயக்
கெண்டை மீன் நீர்வெளியே கிடந்து துடித்ததென

வெண்ணை என உருகி வேதனையை கொட்டியதாய்,
கண்ணின் துளி உதிர்த்த கருங்குயிலோ கூறியது
”பெண்ணின் நலமறியாப் பித்தர்கள் வாழும்வரை
மண்ணில் கரைவதுவோ மாதர்விழி நீராகும்

அன்னைதிருவயிற்றில் அழகுமணிக் கருவுயிர்த்து
பின்னர் உதிக்கையிலே பிறந்தவொரு அழுகையவர்
கன்னதிருந் தொழிந்து காய்வதுதான் எப்போது?
சின்னக் குழந்தையெனில் சீராட்டிப் பாட்டிசைப்பர்

கன்னி வயதென்றால் கதைநூறு பேசிடுவார்
பின்னைவீட்டிலிவள் பேசியது பார்த்ததென்பர்
கன்னத்தொரு முத்தம் கண்டதெனப் பொய்யுரைப்பர்
சின்ன மனதெடுத்து சேதிபல கூறிடுவர்

உண்மைக் காதலுடன் ஒருவன்தனை நேசிப்பின்
பெண்மைச் சுகமறிந்து பேசாமல் போயிடுவான்
மண்ணில் எறிந்ததொரு மாதுளையின் முத்தெனவே
கண்ணீர் சுரப்பதன்றி காப்பதற்கு யாருமில்லை

எண்ணத் திருத்திமன துள்ளே குமுறியொரு
கிண்ணப்பசும்பாலில் கொட்டியதோர் துளிவிசமாய்
உண்ணவும் முடியா உமிழ்ந்திடவும் மாட்டாது
மண்ணில் கிடந்துழலும் மங்கையரில் ஒன்றானேன்

என்றிடப் பைங்கிளியோ இன்னலே இல்லாத
ஒன்றில்லை வாழ்வில் உரைதிட நீகேளாய்
தென்றல் புயலாகும் திரைகடலும் பொங்கிவரும்
கொன்றை மலர்தானும் கொழுந்துவிட்டுத் தீஎரியும்

பெண்ணே உலகமதில் பெருஞ்சக்தி கொண்டவளாம்
கண்ணீர்க் கிரையாகி காலமெலாம் துஞ்சுகிறாள்
எண்ணி வெகுண்டெழுந்தால் எரியும்,ஒருமதுரையென
கண்ணை விழிக்க ஒரு காற்றும் புயலாய் தோன்றும்

மாவுலகு சுற்றும்விசை மேலெழுந்த சூரியனாம்
காவுமிந்த அண்டவெளி காற்றில்லா சூனியமும்
ஏவி ஒரு சக்தியதன் இழுவைக்கு ஆடுதெனில்
தூவிநிலம் வீழ்சக்தி தோற்றங்களே பெண்ணவர்கள்

பெண்ணில் மறைந்துள்ள பெரும்சக்தி தானெழவே
அண்டம்சிலுசிலுத்து ஆகாயம் ஒடியாதோ
விண்ணில் சுழலுபவை விசையெடுத்துஓடாதோ
அன்னைசக்தியவள் அருங்குழந்தை நீவிர்காள்

என்றாலும் இன்னல்தனை இதயத் தடக்கியொரு
மென்மை கொழித்தவராய் மௌனஉருவெடுத்து
புன்னகை கொண்டேநற் பொறுமைதனைக் காத்திடுவீர்
மண்ணில் பெருவாழ்வும் மகிமையும் பொங்கி வரும்

சொல்லிச் சிறுகிளியும் சிறகடித்து வான்பறக்க
மெல்லத்திரும்பிதன் மீளாத் துயரடக்கி
கல்லாய் மனதெடுத்து கண்ணை துடைத்தகுயில்
இல்லத் திசைநோக்கி எழுந்து பறந்ததுவே !

நானும் ஒரு அரசன் !

நேரே நிமிர்ந்து நடப்பேனடா ஆனால்
நெஞ்சமோ  கூனலடா
பாரே புகழ்ந்திட ஆகுமடா ஆயின்
பாதி மடையனடா
ஊரேமனம் கொண்டு வாழ்த்திடினும்
இவனுள்ளம் சிறுமையடா
வேரே கிடக்குது வாடி யிவனொரு
வேதனைத் தோழனடா

தோல்வி யெனக் கென்றும் சொந்தமடா வெற்றி
தோள்களில் பாரமடா
கால்கள் இறங்கையில் ஓடுதடா மலை
ஏறத் தயங்குதடா
ஆலமரமென நான் வளர்ந்தால் புயல்
ஆட்டும் பின் வீழ்த்துமடா
கோலமதில் நானும் நாணலடா இனி
கொஞ்சமும் வீழேனடா

வேலைகள் செய்திடச் சோம்பலடா நானோ
வீதிக்கு ராசாவடா
மாலைதனில் மது வண்டெனவே மதி
கெட்டொரு மந்தியடா
சேலைகள் பின்னே திரிவேனடா பல
சேட்டை புரிவேனடா
தோலை உரித்திட யாரும் வந்தால் பின்னே
தோப்புக் கரணமடா

கோவில்கள் வாசலில் பக்தனடா உள்ளே
கொள்கையில் நாத்திகன்டா
சேவைபுரிந்து வணங்கிடுவேன் தரும்
சாதம் வரைக்குமடா
நாவில் நற்கீத மிசைத்திடுவேன் அந்த
நல்லிசை ஞானம்கொண்டோன்
பாவினித்தோ குரல் தந்திடுவான் உதை
போடும் பொதி சுமப்போன்

நாளுமொரு போதும் பொய்யுரையேன் நானோ
நற்குண வேந்தனடா
ஏழுதனை இது எட்டு என்பேன் அது
எண்ணத்தின் மாற்றமடா
பாழுமுலக மெனைக்குறித்து இவன்
பைத்தியம் என்குதடா
ஊரை உலகேய்த்துப் பொய்சொன்னவன் மட்டும்
ஊருக்கு ராஜாவடா!

காதை அறுத்தவன், சங்கிலியைக் கொண்ட
கள்ளன் சிறையிலடா
மாதைக் கெடுத்தவன் மங்கை தீண்டஅந்தக்
மாயவன் உள்ளேயடா
தீதை இழைத் தில்லம் தீயிட் டெரித்தவன்
நீதியின் கையிலடா
ஈது அனைத்தையும் யாரொருவன் செய்தால்
நாட்டின் அரசானடா!

மேற்குச் சூரியன்

இகமே வந்து புகுமே ஈழம், தகுமோ போரும் என்றே
அகமே வஞ்சம் கொளுமே ஆயின் முகமே மகிழ்வைத் தரவே
நகமே கொள்ளும் சதையே போலே நீயும் நானும் என்றே
சகமே வந்து உறவே கொண்டு சதியே செய்து கொல்லுமே

வருமே துன்பம் தருமே எனவே அறியா திருமே எனவே
உருவே ஒளியின் பெருவேந் தன்கை தருமோர் உறவைகண்டே
கருமை மனதோ டருகே வந்தோர் அருமை அன்பை விட்டே
எருமை ஏறும் யமனாய் ஈழம் கருகக் கொல்லும் விதியே !

எவரோ வந்தார் கரமே தந்தார் இனிதே கனிவாய் மொழியால்
தவறே கொல்லல் தலைவா என்றார் தமிழன் வலிமை கண்டார்
இவரோ உதடில் நகையும் உள்ளத் துறையும் நஞ்சும் கொண்டே
கவரும் பேச்சில் கனிந்தே அள்ளிக் கனலைக் கொட்டிக் கொன்றார்

அருளே கொண்டார் அயலே வாழும் அருமை திருமால் சயனம்
பெருமோ ருயிராய் அமுதம் கடையப் பிறந்தோர் விதியாய் வந்தே
கருவாய் உள்ளோர் கட்டிய ணைப்போர் கன்னி காப்போர் அன்னை
தருவாய் பெரிதாய் திடமும் கொண்டோர் எரிவாய் ஊட்டி மகிழ்ந்தார்

இனமே கொன்று மனதே மகிழ வனமே வாழும் மிருகத்
தனமே கொண்டே பகைவர் வந்தால் சினமே கொள்ளா அற்பத்
தனமாய் உயிரை கொள்நீ யென்று தமிழர் தானும் நில்லாக்
கனலாய் தீயும் நெஞ்சில் கொண்டு களமே புகுந்தார் தவறோ?

பொருளே கொள்ளும் நினைவே கொண்டு போடும் முதலில் உணவும்
இருளே சூழும் போதே திருடக் கொலையும் செய்யும் கயவன்
அரிதே அதுபோல் தருணம் கண்டு அழியத் தமிழர் கொன்றார்
சரியோ தருமம் தலையும் கவிழச் சற்றேன் கண்ணும் அயர்ந்தாய்

பெரிதோர் நிலைமை மாறும் பாராய் பேசும் அறமும் வெல்லும்
அரிதோர் உயர்வும் ஆகும் ஈழம் அடையும் துயரும் செல்லும்
விரிதோ ருலகில் வெளிச்சம் காணும் விடியல் இல்லைத் தூரம்
தெரிதே பாராய் உதிக்கு மொளியின் தோற்றம் மேற்கின் ஓரம்

ஈழம் எழில் தேசம்

பச்சை வயல் வெளிக் காற்று கதிர்களில்
பட்டு மேனி தொட்டு ஓடும்
சச்சச் சலவெனச் சத்தமிட்டே நாணி
சற்றுக் குனிந்துநெல் ஆடும்
அச்சச்சோ பாரடிஎன்று குருவிகள்
ஆலோலம் பாடிப் பறக்கும்
இச்சை தருமெழில் இன்பம்நிறைமணி
ஈழமென்னும் தமிழ்த் தேசம்

மெச்சுமெழில் நெற்றி பொட்டும் வியர்வைக்கு
மேனியில் முத்துக்கள் தோன்ற
உச்சி வெயிலினில் நின்று வெட்டிக்கதிர்
ஓர மடுக்கிடும் பெண்கள்
மச்சவிழி கணை மார்பி லெறிந்திட
மையலுறு இள மைந்தர்
இச்சையுடன் கதிர்கட்டி ஏற்றிவண்டி
இன்பங்கொளும் ஈழதேசம்

கட்டைவண்டிதனில் காளை சலங்கைக்கு
கால்கள் தாளமிட ஓடும்
வட்டமடித்தோடி வள்ளென நாய்களும்
விட்டுத் துரத்திடக் காணும்
பட்டணிந்து சிறுதம்பிகள் தங்கையர்
பெற்றவர் கைபிடித் தேகும்
எட்ட இருந்திடும் கோவில் குளமென
ஈழதேசம் எழில்காணும்

நெட்டைப் பனைமரம் நிற்க அதன்பின்னே
நீலவிண்ணில் முகிலோடும்
தொட்டுவிட வானத்தூர முயர்கோவிற்
தொங்கு மணிநாதம் கேட்கும்
வட்டகுளத்தினில் வானச் சுடர்கண்டு
வண்ண மலர் தலையாட்டும்
பட்டுசிறகுடன் பற்பல வண்ணத்துப்
பூச்சிகள் தேனுண்ண நாடும்

எட்டிக்குதித் தலை மீதெழுந்து துள்ளும்
ஏந்திழை கண்ணென மீனும்
கொட்டிக் கிடந்தெழில் கொஞ்சும் சுனைதனில்
ஒட்டிக்குளிர்த் தென்றல் வீசும்
தொட்டது மேகமென்றே வளர்ந்தே யுயர்
தென்னைகளில் இளநீரும்
சுட்ட வெயிலுக்குத்தாகம் தணித்திடும்
சூழல்கொள் ஈழ மெம்நாடு

நீள அலை விரித்தாடும் கடலதில்
நெய்குழல் மங்கையர் போலும்
ஆழமனதினில் ஆயிரம் எண்ணங்கள்
அத்தனையும் மறைத்தாடும்
மூழ்கிஎழுந்திட முத்துக்கள் சிப்பியில்
மூடிவைத்த குவை தேறும்
தோள்விரி மைந்தரும்தீரமுடன் கப்பல்
தோணிகள் ஓட்டிடும் தேசம்

வாழைக் கனிகொண்டு வானரங்கள்கிளை
தாவி மரந்தனில் ஏறும்
வேளைதனில் கனிமாவின் சுவைகண்டு
விட்டு ஒருஅணிலோடும்
கீழை மரக்கொப்பில் காணும்பலாக்கனி
கோதிகிளி யொன்று பேசும்
காளை ஒன்றுஅதன் கீழிருந்து அம்மா
காணென்று யாரையோ தேடும்

பூவிரி சோலைகள் பூம்பொழில் நீர்ச்சுனை
புல்விரிந்த பசும்தேசம்
தேவரின் வானுல கானது தோற்றிடும்
தீந்தமி ழீழம் எம்தேசம்
தீயெரிந் தேசுடு காடென மாறிடச்
சிங்களமே பழியாகும்
போய் விரிந்தே விதிபோடும் கணக்கது
பாதைமாறித் தெற்கும் சேரும்

காலமெனும் சுழல் சக்கரமானது
கீழும் மேலும் நிலைமாறும்
ஞாலம் சுழன்றிட நாளு மிரவுடன்
காலை பகல் என்றுஆகும்
கோலம் அவரது கொண்டது மாறியே
கூடி யழுதிட நேரும்
சீலமுடன் நம்ம தேசமமைந்திட
சேரும் வளங்களோ மீளும்

மைந்தர் உயிரைத் தருவாரோ?

வேழம் விளையதிர் வீறுடை நடையும்
தோளை உயர்த்திய திறனொடு படையும்
ஆழ சமுத்திரம் அகல்விரி வானம்
ஆண்ட நிலம்அதில் அணிதிரள் மைந்தர்
போரை நிகழ்த்திய போதினில் கண்டே
புறமுது கோடிய எதிரிகள் இன்றோ
கோரமு கத்துடன் செய்தவை எல்லாம்
குற்றமெனச் சொலும் குவிஉல கன்றே

ஈழ மகள்இழி நிலைவிழி கண்டோர்
ஏங்கும் மனத்தொடு இடுசுடு தீயாய்
காலைமி தித்தெழு கடுதியில் புயலும்
காக்க நினத்தவர் கருணையில் தாயும்
சோலை மரத்திடை செழுமலர் மென்மை
சேர்ந்தோர் உள்ளம் சார்ந்ததுஎனிலும்
வாழநி னைத்தசு தந்திரம் வேண்டி
வல்லமை கொண்டே வஞ்சகர் களைய

சுற்றும் விரைவெடு சுழல்புவி அண்டம்
உற்ற வெயில்எறி  ஒளிகதிர் நிகரோன்
கொற்றவன் தலைவன் கூறிடச் செய்தே
கைவிர லசைவில் காரியம் ஆற்றும்
வெற்றியைக் கண்டு விசமொடு மனதில்
வீரம ழித்திட விரைந்தவர் வந்தார்
குற்றமிழைத் ததைக் கூடியே அன்று
கொலையை நிறுத்தத்  தவறிய தாலே

மைந்தர் இழந்தோம் மானிடம் சாக
மறவர் குடிகள் மனைகள் அழிந்திடச்
செந்தமிழ் வீரர் சரிந்திட மண்ணில்
சிறியோர் பெண்கள் சிதைந்தே ஒழிய
விந்தைகொள் வீரமு ழக்கமு மிட்ட
வியன் தமிழீழ எல்லை வகுத்தோர்                                  
செந்தணல் தீகொளச் செய்தனர் இன்று
தந்திட எண்ணின் தரவும் உளதோ

மண்ணை, மனிதம் காப்போமென்று
மானம் எண்ணிய மைந்தர் தம்மின்
எண்ணம் புனிதம் ஏற்கா, வலிமை
ஒன்றே யெண்ணிக் கொன்றோர் இன்றோ
கண்கள் நாலாம் காட்சிச் சனலால்
கருத்தே மாறிக் கண்டார் ஆயின்
மண்ணுள் புதைந்த மக்கள் மைந்தர்
மனிதர் உயிரைத் தருவா ருண்டோ

வீர திருவே வேங்கை செல்வர்
வெற்றிப்பபாதை  வெளிச்சவீடு
கோர விலங்கு குவிந்தோர் காட்டின்
குறுகிய வழியில் கொஞ்சம் ஒளியும்
நேரே தெரியும் நிலமை கண்டோம்
நினைவில் தமிழின் நிலத்தின் மீட்பை
விரைந்து காண விரும்பிக் கிடந்தீர்
விடியும் வழியில் வீறுடன் எழுவோம்

மீட்பீரோ எம்மை?

பாவங்கள் சிலுவையில் சுமந்தவரே இந்தப்
  பாவிகள் பூமியிலே
தேகங்கள் ரத்தமும் சிந்துகிறோம் - எங்கள்
 தேவைகள் அறியீரோ
மேகங்கள் மூடிய புல்வெளியில் -பெரு
  மின்னலும் இடியினிலே
சோகங்கள் கொண்டுமே மேய்ந்துநின்றோம்  நாம்
 சென்றிடும்வழிஅறியோம்

வெட்டுது மின்னலும் வேகமுடன் வந்து
  வீசுது புயலெழுந்து
கொட்டுது மழையும் கூடிவந்து இருள்
  குவிந்தது கண்மறைத்து
வட்டமெனப் பெருவெளியினிலே  -நாம்
   வந்தது ஏனறியோம்
தொட்ட இடங்களில் புற்களில்லை வெறும்
  முட்களே குத்தநின்றோம்

தேகம் இளைத்திட நாம்நடந்தோம் எந்த
 திசையென நாமறியோம்
போக நினைத்தஇப் பூமியிலே - செல்லும்
  பாதையும் நாமிழந்தோம்
வேகு மனத்துடன் துடித்து நின்றோம் -பல
   விலங்குகள் சுற்றி எமை
நோகக் கடித்திடக் கதறுகிறோம் அருள்
    நேசனே  மீட்பீரோ

புல்வெளி இரத்த மென்றாகிடவே இந்த
  பூமியும் சிவந்ததையா
நல்மனம் கொண்டவர் நாம் அழிந்தோம்- நல்
  லுயிர்களும் இழந்தழுதோம்
சொல்வது அறியோம் பலதடவை -நாம்
  சிலுவைகள் சுமந்துவிட்டோம்
வல்லவரே என்றும் நல்லவரே- இனி
  வந்தெமை மீட்பீரோ

கல்லிலும்முள்ளிலும் நடந்துவிட்டோம் -இரு
  கால்களும் நோகுதையா
பல்லுயிர் இழந்துமே பரிதவித்தோம் -இனி
  பட்டது போதுமையா
நல்லவரே எமைக் காத்திடுவீர் -நடு
   வழியினில் கதியிழந்தோம்
செல்ல இப்பூமியில் திக்கறியோம்- ஒரு
   தேசமும் தாருமய்யா !

விபரீத ஆசைகள்...?

தென்றலுக்கு ஓசைமீது காதல்வந்தது -அது
தேடிவந்து காதில் சொல்லி ஓடிப்போனது
குன்றின்மீது ஆசை கொண்டு மேகம்வந்தது -அது
கொஞ்சி உச்சிமேனி தொட்டு நின்றுபோனது

கண்களுக்கு காட்சிமீது காதல்வந்தது -அது
காணும் யாவும் எண்ணம்கொண்டு கட்டி வைத்தது
மண்ணதற்கு மானம்மீது மோகம் வந்தது -அது
மைந்தர்மீது தன்நினைப்பைத் தூவிவிட்டது

பைந்தமிழ்க்கு பாடல்மீது ஆசைவந்தது -அது
பாடவென்று நல்லிசைத்த வார்த்தை தந்தது
ஐந்தினுக்கு ஒன்றின்மீது ஆசைவந்தது -அது
அனபுகொள்ள அஞ்சுகத்தை தேடிநின்றது

வெண்மதிக்கு பூமி மீது மோகம்வந்தது அது
வீழ்ந்து வெண் ணொளிக்கரத்தை விட்டணைத்தது
தண்ணலைக்கு வெள்ளைமண்ணில் ஆசைவந்தது -அது
தாவிவந்து கரையுருண்டு தாகம்தீர்த்தது

சிந்தனைக்கு ஞானம்மீது காதல் வந்தது -அது
செயலிழந்து மௌனமாக தவம் இருந்தது
செந்தமிழ்க்கு தென்றல் வாழ்வில் ஆசை வந்தது -அது
தேடி நல்சுதந் திரத்தைக் காண நின்றது

வெல்வதற்கு நல்மனங்கள் சேர்ந்துநின்றது -அது
வெல்லும்போது பூமிகண்டு வெலவெலத்தது
கொல்வதற்கு கைகள் யாவும் கூடிவந்தது -அது
கொள்வதற்கு நஞ்சுகொண்ட கூட்டம் வந்தது

விதியினுக்கும் பாவம்செய்ய வேகம்வந்தது -அது
வீடு எங்கும் தீயுமிட்டு வெந்தெரித்தது
கதியுமின்றி ஈழதேசம் கருகிப் போனது -அந்த
காலதேவன் கண்ணிழக்கக் கடமை தோற்றது

இருள்கிடக்க நீதிதானும் எண்ணம்கொண்டது -அது
எதுவுமற்று அமைதி கொண்டு விழிகறுத்தது
அருள்கொடுக்கும் தெய்வம்ஏனோ அமைதியானது -இந்த
அகிலம் விண்ணில் உதிரம்கொட்டச் சிவந்துபோனது.

ஞானத்தைத் தேடி..!

ஞானம் மனம்தேடும் ஒளிதானும் விழிகாணும்வரை
நானும் அலைந்தேனே தினமும்
தானம் தருமங்கள் இவைதானு முதவாதே பிர
தானம் ஒருசேரும் மனமே
வான மதில்நீந்தும் விரிவாழ்வும் இருளாகும் உயிர்
தானும் உனைநீங்கும் பொழுதே
மோனம் கதியாகும் அம்மோட்சம்முடிவாகும் ஒளி
காணும் நீ ஒன்றாகிடவே

கானம்எழும் சோலைதனில் காணும்கிளிதானும் கனி
தேடும், மனந்தானும் அதுபோல்
கூனும் குழிகொள்ளுமிரு கண்ணும் நரைதன்னுமொரு
கோலம் என ஆகும் முதலே
வானம்அதில் ஞானமெனும் தீபம்தனை நாடும் அதை
வாழ்வில் பெறஆசை கொளவே
தேனும் இனிதாகும் உயிர்தேடும் ஒளிவெள்ளம் அது
தேகம் நிலைகொளும் வரையே

விடியு ஒருகாலை விரிவானில் பகலோனும்
வெளிகாணும் மனதோடு எழவே
நொடியில் ஒருசிதறல் என்நினைவில் ஒருபொறியானது
நிகழப் பெருமாற்றம் கண்டேன்
வெடியும் எரிமலையும் எனவிளையும் பெருந்தீயானது
வெள்ளம் என உள்ளே திகழ
கடிதும் பெரிதுலகம் அதை காணா தனைச் சுற்றிபெருங்
கதிரோ னொளிபெறுதே தகுமோ

காணும் சுழல்ஞாலம் அது தேடும் ஒளிவானில்
அதனூடே பெருந்தீயே எரிதே
வீணும் வெளிதேடிக் குணம்மாறிப் பிணமாகும்வரை
வீழ்ந்தே எழுவோமே சரியோ
காணும் மனம்தானும் ஒளிகண்டே யதிற்கூட,வெறுங்
காயம் ஒரு துன்பம்படினும்
பேணும் உயர்ஆன்மா அப் பேராமொளிதன்னில் பெறும்
ஞானம் உனைக் காக்கும் பெரிதே!

அன்பான நண்பர்களே !

இங்குள்ள கவிதைகள் Flip மின்னூல் வடிவத்தில் காண

www.wix.com/maniosai/kirasaworld

செல்லவும்

கல்லாக இரு, கடவுளே!

சுற்றும் உலகை ஏனோசெய்தாய் சுடரே, இறையொளியே!
கற்றும் ஏதும் காரணமறியேன் கருணை தருமொளியே
வற்றும் குளமாய் வாழ்வும் பாலை வனமாய் திரிவதும் ஏன்?
முற்றும் உண்மைகெட்டே மனிதர் மூச்சை இழப்பதும் ஏன்?

செத்தே பிணமாய் சிறியோர் பெரியோர்சென்றே மறைவதெங்கே?
கத்தும் குரலும் கதறும் அவலம் காணும்மரணமும் ஏன்?
நித்தம் சாவும் ரத்தம் என்றே நித்திலம் காண்பதுமேன்?
பத்தும் பலதும் அறிந்தேன் ஆயின் படைப்பின் இரகசியம் என்?

அன்பேகொண்ட இறைவன் என்றால் அவலம் செய்தது ஏன்?
இன்பம் கொள்ளென் றுலகைசெய்தால் இடையில் வறுமை ஏன்?
வன்மை மென்மை வலிமை எளிமை வகைகள் செய்தது மேன்?
இன்னும் வல்லோர் எளியோர்தம்மை இம்சை செய்வதும் ஏன்?

பச்சை மரங்கள் பழங்கள் குருவி பாடுங் குயிலென்றும்
உச்சிவெயிலோன் எழுமோர் மலையும் உலவும் முகில்வானும்
மச்சம்வாழும் கடலும் அலையும் மகிழ்வின் உருவங்கள்
இச்சேரின்ப உலகில்செய்து இடையில் இருள் தந்தாய்

வெட்டும்போது வீழும் ரத்தம் வேண்டும் பொருளாமோ?
தொட்டே மேனி துவளக் கொல்லத் துடிக்கும் விதம் ஏனோ?
கட்டிக்கதறக் காயம் செய்து கண்கள் மிரளத்தான்
சுட்டுகொல்லும் தேகம்வைத்தாய் சொல்! ஏன் செய்தாயோ?

பெண்ணைக்கட்டிப் பேதைஉடலை பெரிதே இம்சித்து
கண்ணும்காணாக் கொடுமைசெய்தே காமக்கொலை செய்யும்
வண்ணம்படைத்த வானின் பொருளே வழியும் இதுசெய்து
மண்ணில் குரூரம் மனிதம் கொல்லும் மனமும் ஏன்வைத்தாய்?

நீயே மனிதம் செய்தாய் ஆயின் நிகழும் செயல்யாவும்
போயேஅவனைச் சேரும் என்றால் பிழையை யார்செய்தார்?
நாயாய் பேயாய் ஆகும்மனிதன் நல்லோர் கொன்றானால்
தீயே ஞானச்சுடரே தெரிந்தும் தேகம் ஏன் செய்தாய்?

நல்லோர் கொல்லும் வல்லோர் தன்னை நாட்டில்பெரியவனாய்
கல்நேர் மனமும் கயமைகொண்டோர் காவல் புரிஎன்று
எல்லோர்விதியும் செய்யும் இயல்பே இந்தோ ருலகத்தை
சொல்லா விதிகள் சுற்றிநிற்கச் செய்தாய் நீதானே

கல்லா சிறிதோர் கையின் அளவு கொண்டேன் அறிவேதான்
எல்லா உலகின் இயற்பேரருளே இதை நான் அறியேனே
சொல்லா வளமும் வலிமை கொண்டாய் சுற்றும் உலகத்தை
நல்லாய் செய்யாய் என்றால் கோவில் கல்லாயிரு மேலாம்

சக்தியின் சக்தி

தொம்தொம்தன தொம்தொம்தன என்றேபெரு விண்மீதினில்
நின்றே பெரு நடமே இடுவாள்
இம்மேதினிகண் கோடியில் பல்கோடியென் றெம்மேனியை
இங்கே உரு செய்யும் தொழிலும்
செம்மாலையில் அம்மேலையில் சென்றேவிழும் பொன்ஆதவன்
செய்காரியம் கொண்டான் எவரால்?
அம்மாபெரும் செந்தீயெழு பந்தானது விண்மீதினில்
அங்கோடிடச் செய்ததும்  இவளே

வண்டானது செந்தேனையும் உண்டாகிட வைத்தாளவள்
அம்மாருதம் எழுமோர் இதமே
கண்டானதும் ஓர்மாதினில் கண்பார்வையில் இன்காதலை
உண்டாகிடச் செய்வா ளிவளே
பெண்டானவள் வன்பேசினும் முந்தானையில் பின்மோகமும்
கொண்டே நினைவொன்றாய் விடவே
மண்ஆண்டிடும் பொன்வேந்தனும் மைசேர்விழி பின்னேயுலைந்
தன்னோர்மதி கெட்டே யலைவான்

துண்டாடிடும் கூர்வாளதும் சிங்காரியின் கண்பார்வையில்
எங்காகினும் வென்றாய் உளதோ
பெண்ணானவள் மென்மேனியும் சொல்லானதில் தன்ஒர்மமும்
இல்லாயினும் வல்லாளெ னவாம்
கண்டோம் பல சாம்ராஜியம் கண்சாடையில் செவ்வாய்மொழி
கொண்டோர்அசை வொன்றில் அழிய
மன்னோர்களும் பொன்வார்முடி மண்மேல்விழத் தூள்ஆகிடச்
செய்வாளவள் சக்தி பெரிதே!

நெஞ்சில் அவள் எண்ணமெடு நித்தமவள் அன்பைநினை
நம் வாழ்வினில் சக்தி தருவாள்
பஞ்சாகிடும் துன்பங்களும் பட்டானதும் தொட்டானதும்
பற்றும் துயர் விட்டேவிலகும்
வெஞ்சீற்றமும் கொண்டேயவள் வெல்வாள்பகை கொல்வாள் உனை
வேண்டும் வரம் ஈவாள் சுகமே
அஞ்சாதமனம் கொண்டேநிதம் ஆற்றல்தரும் ஊற்றாகிடும்
அன்பாம்பெருவாழ்வும் உயரும்

பூகம்பம் ஒன்றினைப் பெற்றவளோ இன்று
புன்னகை விட்டுக் கிடந்தனள்
வேகப் புயலொன்றைப் பெற்றவளோ இன்று
விண்ணி லெழுந்து கலந்தனள்
தாகத்தின் ஊற்றினை தந்தவளாம் இன்று
வானதிலேறிக் கரைந்தனள்
யாகத்தின் தீயும் அணைந்ததோ- இன்றது
‘ யாத்திரையோடு முடியுதோ?!

வீரத்தின் சின்னம் விரைந்ததோ- ஒரு
வெள்ளியென விண்ணில் நின்றதோ
சேரத் தலைவனைத் தந்தவள் -பெரும்
சேனை படைகளை கண்டவள்
நேர்மை தன்மானத்தை சொன்னவள் -இன்று
நித்திரைகொண்டனள் நெஞ்சிலே
பாரத்தை தந்துமே சென்றதேன் --இந்தப்
பாவ உலகம் வெறுத்ததோ

பேரை உலககெங்கும் சொன்னவன் -பெரும்
போரில் பகைதனை வென்றவன்
நாரைஉரித்தது போலவே -இந்த
நாட்டின் கொடுமை உரித்தவன்
ஊரையே வெட்டிப் பிரித்திடும் -அந்த
உண்மையில் பூமி பயந்தது
வேரை அழித்திட வந்துமே -புவி
வஞ்சகம செய்தினம் கொன்றது

வீரத்தாயும் இதைக் கண்டனள் -உளம்
விம்மி வெடித்துக் கிடந்தனள்
நேர்மைத் திறமையைப் பெற்றவள் -இந்த
நீசச் செயல்களும் கண்டனள்
தீரத்தைபெற்ற வயிற்றிலே -ஒரு
தீயைக் கட்டிவருந்தினள்
கோரத்தை எப்படிநெஞ்சிலே -ஐயோ
கொண்டு நடந்தனள் தெய்வமே

தேகம் அழிந்திடப் போயிடும் -அந்த
தெய்வமெமை விட்டுப் போகுமோ
ஏகும்வழியிலே நின்றுமே -எங்கள்
ஈர்கரம் கொண்டு வணங்கினோம்
தாயே தலைவனின் அன்னையே- நீயும்
தந்ததுவோ பொற்கலசமே
நாமோ நந்திவன ஆண்டியாய் -என்ன
நாடகமாடி உடைத்தமோ

போனதுதான் திரும்புமோ -அந்த
பொன்னெழில் காலமும் மீளுமோ
நானும் பிழைத்து இருப்பானோ- இந்த
நாடும் நமதென ஆகுமோ
தேனைத் திருநாட்டைக் காப்பமோ -நல்ல
தோள்வலி கொண்டு சுமப்பமோ
ஏனோ கலங்குது நெஞ்சமே -இந்த
ஏழைகளு கினியாரம்மா

கனவு கலைத்தெழுவாய்!

வெட்டிடும் மின்னலும் தொட்டதாய்ப் பூமியில்
வெற்றியும் காண்போம் எழுந்திடடா
பெட்டியில் பாம்பென தொட்டிலில் சேயென
கட்டிக்கிடந்தது போதுமடா
கொட்டிய தேள்களும் குத்திடும்வாள்களும்
கொல்லவும் நீயும் குனிவதுவோ
வட்டி முதலென வாங்கிய முற்றிலும்
தட்டித் திரும்பவும் நீகொடடா

நாடும் நம்தேசமும் நாளும் நலிந்திட
நாய்களும் சூழ்ந்து கிடக்குதடா
போடும் இழிந்தவன் பிச்சைக்கு ஈடென
பூமியின் தூய்மை யழிக்குதடா
காடும் உறங்கிடும் காலம் முடிந்தவர்
கண்களு றங்கிடும் மேடைகளில்
பேடும் தரித்திரப் பேய்களும் மான
மிழிந்த பிறப்புகள் ஆடுதடா

தீயினில் காடுகள் வேகிடும்போதினில்
தென்றல் குளிர்ந்திடப் போவதில்லை
சாயமரங்களை வெட்டியே வீழ்த்திட
சந்தனவாசம் எழுவதில்லை
பேய்கள் பிணங்களைத் தேடியலைகையில்
பூக்களின் வாசம் மணப்பதில்லை
தாயவள் சாம்பலை தன்பெயர் முன்னிலை
போனவன் கும்பிடப்போவதில்லை

கண்களும் மூடியே காணுமி னித்திடும்
காட்சிகள் மாறக் கனவுகளும்
வெண்ணொளிவீதியில் மென்னிளம் பூக்களும்
வீழ்ந்திட வானில்மி தப்பதுவும்
பெண்களும் சூழ்ந்திடப் பேசிமகிழ்ந்து
சிரித்து மலர்களைத் தூவுவதும்
புண்கள் பெருத்துப் பழுத்திடும் வேளையில்
போதும் நிறுத்திப் புறப்படடா!

சக்தி தெய்வம்

சக்தி கொண்டு நீயெழுந்து சுற்றிஆடடா அந்தச்
சக்தி அன்பு தெய்வம் உந்தன் வெற்றியாமடா
சக்தி பூமி பெற்ற துந்தன் அன்னைதானடா அந்த
சக்தி சத்தி யத்தின் அன்பு தேவியாமடா

சக்தி யின்றி நாம் நடந்து செல்லலாகுமா அந்தச்
சக்தி போயின் செத்ததென்று ஆகுமேயடா
சக்தி பெண்ணில் உள்ளதென்று கைகள் கூப்படா-அந்தச்
சக்தி பூமி வருவதில்லை பெண்கள்தானடா

சக்தி உந்தன் அன்னைகூட பெண்ணேதானடா அவள்
சக்தி யாரும் சொல்லிநீயும் தெரிவதாமோடா
சக்தி ஒன்று தார மானல் துச்சமாகுமா அந்தச்
சக்தி மீண்டும் தாயென்றாகும் நெஞ்சில் வையாடா

வீரமைந்தரும் விலை போன சொந்தங்களும்

துடித்தான் துடித்தது விருத்தன்தானோ
தூயதமிழ் வீரத்தின் தோற்றமன்றோ
அடித்தான் அடித்தவனும் அரசர்தூதோ
அடக்குமுறை அரசாளும் அரக்கர்பேயோ
குடித்தான் குடித்ததென்ன நீரைத்தானோ
கொலைசெய்த தமிழ்மைந்தர் குருதியன்றோ
நடித்தான் நடித்ததுமோர் நாட்டுகூத்தோ
நரபலியென்றே தமிழர் வெட்டுங் கூத்தோ

வடித்தசெங் குருதியுடன் விருத்தன் கண்டும்
வாழுநிலை உணராதார் குருடரன்றோ
குடித்த தமிழுயிர்கள்ஓர் கோடி என்றால்
கொன்றவரை குணமுள்ளேன் என்னலாமோ
படித்தசில பிறவிகளும் பலருமின்னும்
பக்கமெது புரியாமல் பகட்டுக்காடி
பிடித்த பிடி விடமாட்டோம் என்றே ஆடி
பெற்றமண் காசுக்கு விற்றல் நன்றோ

அண்ணனவன் தம்பிகளை நம்பித்தானே
ஆழநெடுங் காடுறைந்து அல்லல்பட்டான்
கண்ணிரண்டை நம்பியவர் கையால் குத்தி
காணாதகுருடரென ஆனாரன்றோ
வெண்ணைதான் திரண்டுவரும் நேரம்பார்த்து
விறகென்று வாழை மடல் வைத்தாரன்றோ
மண்ணாகிப் போனதடா மண்ணின்மீட்சி
மனிதனாடா இல்லைநீ மாக்கள்மேலாம்

மாடிமனை வாழுகின்றான் தமிழர்தம்பி
மனம்தானு முயர்ந்திருக்கும் என்றே தூயோன்
கோடிபணம்கொட்டிப் பொன் பார்த்தே நிற்க
கூட்டிமணல் பொன்னென்று கொடுத்தாரன்றோ
தேடிவரும் பகைமுடித்த தீரர்மைந்தர்
செத்தவுடல் மண் அள்ளிப் போட்டாரன்றோ
பேடிகளாய் பிறந்தவைகள் இமயம்போயும்
பெற்றமனம் சாக்கடையின் புழுக்கள்தானே!

சுதந்திரத் தீயை அணைக்குமோ?

நீரள்ளி ஊற்றி நெருப்பை அணைக்கலாம்
நெஞ்சின் சுதந்திர தீயை அணைக்குமோ
வேரள்ளி வெட்டி மரத்தைச் சாய்க்கலாம்
வீரரைக்கொன்று விடுதலைசாயுமோ
ஊருள்ளே தீயிட்டு உயிரோ டெரிக்கலாம்
உள்ளமெடுத்த உறுதி குலையுமோ
கூருள்ள கத்தி கொடியை அறுக்கலாம்
கொண்ட மனத்திடம் கொள்கை அறுக்குமோ

சேறள்ளிப்பூசிச் சுவரைக் கெடுக்கலாம்
சொல்லிடும் பொய்கள் சுதந்திரம் கொல்லுமோ
பூக்கிள்ளிப்போட்டு அழகைக் கெடுக்கலாம்
பொங்குதமிழ் உரம்கிள்ளிக் குறையுமோ
தேனள்ளிக் கூட்டைச் சிதைத்து அழிக்கலாம்
தீந்தமிழ்காக்கும் சிந்தனைபோகுமோ
போரள்ளி ஓரினம்பாதி புதைக்கலாம்
போய்ச்சுதே யென்றுபுற முதுகாவமோ

வீரத்துணிவு கொண்டே நீயும் வென்றிட
மார்பை நிமிர்த்தி மனத்திடம் கொள்ளடா
போரைவிட்டே யொருநீதிவழி கண்டோர்
போகும் திசையினில் காலைப்பதியடா
சாரமெடுத்தெம்மை சக்தியில்லாதாக்கி
ஊரைப்பறித்திட தூங்கிகிடப்பதோ
நேரே எழுந்தவன் நீசச்செயலினை
நீதிமுன்னே நிறுத்தி நீகேளடா

பெற்றவள், நீயும்மக னெனநிற்கையில்
பிச்சையெடுக்கவும் விட்டுக்கிடப்பதோ
நெற்றியில் பொட்டழிந்தே அவள் கண்களில்
சொட்டென நீர்வர சுற்றித்திரிவியோ
உற்றவழி ஒன்று கண்டுநீயும் அவள்
குற்றுயிர் காத்துகொள்ள வருவியோ
விட்டுஅயர்ந்து இவ்வேளைபடுத்திடில்
வீரசரித்திரம் உன்னைப் பழித்திடும்

வீரம் தருவீரோ?

தேசம்காக்கத் தீயை உண்டு தூரப்பறந்த பறவைகளே
நேசம்கண்டு நிலமும்மீட்க நினைவைத் துறந்த வீரர்களே
வாசம் பூக்கும் மலரைபோல வாழ்வில்கருகிப் போனீரோ
பாசத்தாலே கண்ணீர்விட்டுக் பாடிக்கேட்டோம் வாருங்களே

ஊரைதின்று உயிரைத்தின்று உலகத்தட்டில் ஆடுகிறான்
நேரிற்சென்று பாசம் கொண்டோர் நெஞ்சம்போலே பேசுகிறான்
யாரைக் கேட்போம் பாரில் எந்தக் காகம் கூடஎம்துன்பம்
நேரக்காணும்நிலையைப் பார்த்து நெஞ்சம்கரையக் காணோமே

வாரிகொண்டே ஈழம்வந்து வைத்தது போலே அள்ளுகிறான்
பூரிப்போடு கந்தன் கோவில் போயோர் காவடி தூக்குகிறான்
ஆரும் அறியா துறவிச்சிலையொன் றருகில் வைத்தே மீளுகிறான்
கூரைக் கொள்வேல் குமரன்நாளை கோவில் விட்டுபோ என்பான்

போரிற் தீயும் அள்ளிப்போக பின்னால்மிஞ்சிப்போனவரை
வேரிற்கூட வெட்டிச்சாய்த்து விறகாய் தீயும் மூட்டுகிறான்
மாரிக்கென்றே ஈசல்மொய்க்கு மதுபோல் எங்கள்ஈழத்தை
நேரில் மொய்த்து நிலமும்கொண்டு நீருக் கெம்மை தள்ளுகிறான்

ஒன்றை யெண்ணி பத்துகூறும் முன்னே பாதிப் பகைநீக்கி
தென்றல் வந்துசேருமுன்னே தீரர் வந்தே சேர்வீரே
குன்றை போலே கோடிப் படைகள் கூடி முன்னே வந்தாலும்
வென்றே விழியும் மூடும் நேரம் வினைகள் தீர்த்து சிரித்தீரே

கண்ணீர் விட்டுக் கதறிகேட்டோம் காற்றில் போன மைந்தர்களே
விண்ணைக்கீறி வீழும் மின்னல் வேகந்தன்னைத் தாரீரோ
மண்ணை விட்டு மானமிழந்து மறுகித் துயரும் கொண்டோமே
எண்ணக் கணமே எதிரியோடிச் செல்லச் செய்வீர் எப்படியோ?

நன்றே எங்கள் நரம்பில் ஊறும் நஞ்சைத் துரோக நினவுகளை
கொன்றே எங்கள் வெளிறிப்போன குருதி சாயம் நிறம் தேட
ஒன்றே நாங்கள் தமிழே என்று ஓங்கிக் கைகள் உயரத்தான்
தென்றல் நாமும்தீரம் கேட்டோம் தேடிப்புயலும் வாரீரோ

வெட்டும் மின்னல் வேகம் வேண்டும் வீரம் வேண்டும் விளையாடி
கொட்டும் இடியாய் கோரப்பசிகொள் குருதிபேய்கள் தனை ஓட்டி
தட்டும் கைகள் ஓசைஎழமுன் தணலாயாக்கி தரைமீட்கும்
வட்டப்புயலின் விந்தைசொல்லிவாழ்த்தி வீரம் தருவீரோ

சிவ சிவ திருவே! சிவந்தது ஏனோ?

சிவ சிவ என்றோம் சிவந்தன மேனி
பவபவ என்றிடப் பாய்ந்தன படைகள்
நமநம என்றோம் நம்மையழித்தார்
இறைஇறை என்றிட இறந்துமே வீழ்ந்தோம்

கரகர என்றிடக் கரமதில் விலங்கும்
சிரபுர என்றிடச் சிரசதும் நீக்கி
தரதரவென்றுமே தரையிலிழுத்து
கொரகொரவென்றே கொலைகள்புரிந்தார்

தொழுதோம் ஆயின் தொலைந்தன வாழ்வு
அழுதோம் ஆயின் அழிந்தன ஊரே
தழுவும் தமிழின் தந்தையென் இறைவா
எழுதும் விதியில் எதைநீ வைத்தாய்

அரசன் என்றொரு அசுரனை வைத்து
சரமென வீழ்ந்திட சடபுட இடியாய்
பறந்தே வானிற் பாவிகள் சுட்டும்
கருக இரசாயனக் குண்டுகள் வீசி

உருவம் அழித்து அருவமுமாக்கி
பெருவெளிவானில் திரி எனவிட்டோர்
குருபரனே இக் கொடியவர் தன்னை
இருஎனக்கூறி எமை யழித்தாயே

கலகல என்றும் களிப்புறு பெண்கள்
மலை மலையென்று மதமெடு ஆண்கள்
தளதள வென்று தவழ்ந்திடு குழந்தை
அழஅழக் கொன்று அழித்தனர் கண்டீர்

கூடியே சுற்றிக் கொலைப்படை சூழ
ஓடியேசென்று உயிர்தனைக் காக்கும்
குழிகளி லோடிக் குழுமிய மாந்தர்
புழுவாய்த் துடித்தே பேச்சுமழிந்து

இறைவா தொழுதே இருவிழிபார்க்க
உறைந்திடநெஞ்சும் உணர்வுமயக்க
கெஞ்சிய முகமும் கூப்பிய கையும்
வஞ்சகர் கண்டும் நெஞ்சமிரங்கா

மண்ணதைமூடி மானிடம்கொல்ல
விண்ணுறைதேவா வெள்ளிடைமலையில்
எண்ணியதென்ன ஏதும்செய்யாப்
புண்ணியபூமி பெருந்தீ  எரிக்க

விட்டது என்ன? கத்திடும் மழலை
தொட்டணை கொள்ளும் தூயவளன்னை
கட்டிளங்காளை கன்னியர் மூதோர்
ஒட்ட நசுக்க உருளும் வண்டி

வா வா சிவனென் றுனையேவணங்கி
நீயே  கதியென்  றழுதோர் தம்மை
காப்பாயென்றே கைதனைக் கூப்ப
சா! போ! என்றே சாற்றி யிருந்தாய்

பூவாய் உடல்கள்  புதைகுழிமூட
நீயோ கண்டும் நெஞ்சம்மிரங்கி
தீதே செய்தோன் தணலாய் எரிய
தீயைச் சொரிகண் திறவாதேனோ

ஆதிசிவாஉன் அருந்தமி ழென்னில்
அழியும் மொழியைக் காப்பதுவிட்டு
போதி மரத்தடி புத்தன் பார்த்து
புதிதாய் ஞானம் பெற்றனைதானோ

வானம் ஏறும் வெய்யோ னன்ன
மானத் தமிழன் மாண்பும்காத்து
ஈன மனத்து இழியோர் கொட்டம்
தானுமடக்கி தனியொரு பெண்ணே

வீதியில் சென்று விடிவது வரையும்
போதிய நகைகள் பொன்னு மணிந்து
ஊரினைச் சுற்றி உறைவிடம் சேரும்
பேரரும்வாழ்வைப் பெற்றுத் தருவான்!

நீதியைநெஞ்சும் நேர்மையைசெயலும்
நினைவில்தமிழும் கொண்டொரு தலைவன்
பாதியில் விட்டுப் பகலவன்போல
போனதை மீண்டும் புலரச் செய்வாய்

அவனே சக்தி அவனே சுடராம்
அவனே வானம் அவனேமண்ணும்
அவனே கடலும் ஆளுமை கொண்டோன்
அவனேவந்தால் ஆகும் (தமி)ழீழம்

கணினி என்காதலி - வைரஸ் தாக்கவே...

நேற்று நடந்தது நினைவில்லையே இந்த
 நெஞ்சினில் வேதனையே
தோற்றதுபோல் இந்தவாழ்வினிலே துயர்
 தோன்றுது காரணமேன்
ஆற்றியஎன்மன அனுபவ்ங்கள் நீ
 அழித்ததும் ஏன் விதியே!
வேற்றுமனம் கொண்டு விசமெனவே உனை
  வெற்றிடம் ஆக்கியதேன்?

எத்தனைநாள் உனை இன்பமுடன் தொட்டு
  எடுத்தனன் கைகளிலே
அத்தனையும் உன் அழகு முகத்திரை
  அடைந்திடும் வண்ணங்களே!
எத்தனைஆசையும் கொண்டிருந்தேன் -என்
 எதிரினில் சொர்க்கங்களே
நித்திரையும் விட்டு நித்தமும் உன் -எதிர்
 நிற்கையில் இன்பங்களே

இன்று மட்டும் எனை ஏய்த்ததுஏன்  நீ
இல்லை யென்றாகியதேன்
அன்று சொன்ன பல ஆயிரமாம் கதை
அத்தனை மறந்தது ஏன்?
சென்றதெங்கே என்செந்தமிழின் சுவை
சிந்து மின்இதழ்களிலே
நின்ற கதை பலகவிதைகளும் இன்று
சொல்ல நீ மறந்ததும் ஏன்?

கொடுமையடி நான் கொண்டவை -யாவும்
குறைவின்றிக் கொடுத்துவிடு
தொடுகையிலே நீமறைவினில் வைத்ததை
மறுபடி தந்துவிடு
விடுகதையும் அல்ல வேடிக்கையும் அல்ல
வெளியெனக் காட்டிவிடு
தடுப்பது யார் இந்தத் தரணியில் மீளவும்
தரும் சுகம் தந்துவிடு

வாழத் தெரியலை..!

மண்ணுழுது விதைவிதைத்தேன் மழையைக் காணல்லே
மல்லிகையை நட்டுவைத்தேன் மலரவேயில்லை
கண்விழித்துக் காண நின்றேன் காட்சி தோன்றலை
காலமெல்லாம் காத்திருந்தும் விடியலே இல்லை

எண்ணெழுதிக் கூட்டவந்தேன் எழுதுகோலில்லை
எழுதிவைத்தார் என்கணக்குப் புரியவேயில்லை
தண்ணலைகள் துள்ளி விழும் தாமரை இலை
தங்கியதோர் நீர்த்துளியாய் தவிக்குதே நிலை

திங்களிலே ஆசைகொண்டேன் தேய்ந் தமாவாசை
தேடிவிளக்கேற்றி வைத்தேன் தென்றல் விடவில்லை
சங்கத்தமிழ் பாட்டெழுத சந்தம் வரவில்லை
சாத்திரமும்கேட்க சொன்னார் சனியன் ஏழரை

தங்கத்திலே தாலிசெய்தேன் தாங்கப் பெண்ணில்லை
தாரணியில் தேடிநின்றேன் தகுந்த தாயில்லை
நங்கை யொன்று கண்டு சொன்னேன் நானும் காதலை
நாணமுடன் காதில் சொன்னாள் நான்கு தாய், பிள்ளை

தெய்வமெண்ணி கோவில்சென்றேன் திறக்கவேயில்லை
தேவஇசை பாடி நின்றேன் தாளும் விலகல்லை
பொய்யெனவே திரும்பிவந்தேன் பேய்கள் விடவில்லை
பேரரசுஆட்சி கண்டேன் பேச மொழியில்லை

என்ன செய்வேன் வந்துவிட்டேன் இந்த உலகிலே
எப்படியோ வாழ்வதென்று இருந்த போதிலே
கண்ணிரண்டும் கட்டி நடுக் காட்டு வழியிலே
காரிருளில் விட்டதுபோல் வாழ்வு புரியல்லே

சக்தியே! சஞ்சலம் தீர்!

உலவும்காற்றும் உயிரும்கொண்ட உறவைத் தந்தவளே
நிலவும் உள்ளத் துயரைப் போக்கி நிம்மதி தாராயோ
பலதும் மனதில் கொடியாய் தோன்றிப் படரச்செய்பவளே
பாசம் படரும் மனதில் என்றும் பசுமை தாராயோ

வளமும் வாழ்வும் மனிதன்கொண்டே வளரச்செய்பவளே
வந்தேன் உன்னை வணங்கிக் கேட்டேன் வசந்தம் தாராயோ
களமும் கனவும் கையில் இன்று காணோம் எனவாக
காற்றும்கூடப் பகையென்றாகிக் கண்ணீர் சொரியுதடி

தினமும் எண்ணம் கருகித் துன்பம் தெரியும் வாழ்வென்றே
தேனில் விழுந்த தீயோர் நஞ்சாய் தேகம் குலையுதடி
மனமும்கோணி மகிழ்வும்நாணி மாற்றம் வேண்டியொரு
மழையைத் தேடும் கழனிப் பயிராய் மறுகிக்கிடப்பேனோ

உலகின்சக்தி உயிரின் சக்தி ஓளியின் சக்தியெனும்
உள்ளத்திண்மை உள்ளேதருவாய் உள்ளம் இரங்காயோ
பலதும்பாடிக் கவியென்றாக்கும் பண்பைத் தந்தவளே
பாரில் இன்னும் பலநூறெண்ணும் பலமும் தாராயோ

நோயும் பிணியும் நிற்காதெந்தன் நினைவில் மகிழ்வோங்கி
நீயும் சக்தி நிறைவைத் தந்து நெஞ்சில் கவியோங்கி
பாயும்நதியாய் பொங்கும் வெள்ளப் பாங்காய் பலநூறு
பாவும் புனையக் காதில்வந்து பாடிச்செல்லாயோ!

கனிந்துவிடக் கனவு கண்டேன்

நள்ளிரவுநேரம் நான் தூங்கும்வேளை
நல்லதோர் கனவொன்று கண்டேன்
துள்ளிவரும் ஓடை நீரலைகளோடு
தூயதொரு தேசமும் கண்டேன்
வெள்ளியொடு வானில் விளையாடுமேகம்
வெண்ணிலவைக் கண்மறைத்துஓட
அள்ளி மலர்வாசம் அணைகின்ற தென்றல்
அதனோடு சுகம் கண்டு நின்றேன்  

தெள்ளமுது உண்ணத் தேனிலவைக் கண்டு
தாவென்று கைநீட்டும் பிள்ளை
வெள்ளிமதி நீரில் வீழ்ந்ததென ஓடை
விரல் காட்டி அமுதூட்டும் அன்னை
கொள்ளிஎன ஒளிரும் குறுகுறுத்த விழிகள்
கொண்டசில நங்கையரும் கண்டேன்
எள்ளளவும் அச்சம் இல்லாத பெண்கள்
இள நகைத்துத் தமிழ்பேசக் கேட்டேன்
 
மல்லிகையின் வாசம் மனங்கிறங்கும் நேரம்
மனைகூடி மாதர் துணையோடு
அல்லிமலர் பொய்கை அதனோரம் நின்று
ஆடவரும் கூடிமகிழ்வாகி
துல்லிய வெண்ணொளியில் தூயமனங்காணும்
துயரற்ற வாழ்விருக்கக் கண்டேன்
நல்லிதயங் கொண்டு நல்லவர்கள் வாழ
நாடு மலர்ந்தான விதம் கண்டேன்
 
வல்லபடை யில்லை வாகனங்களில்லை
வார்த்தைகளில் செந்தமிழேயன்றி
கொல்லுமொழி இல்லை கூக்குரல்கள் இல்லை
குறைஉயிரின் மரணஒலி இல்லை
சொல்லரிய துன்பம் தருகின்ற ஓசை
சுற்றியேஇடி வீழும் சத்தம்
மெல்ல உயிர் கொல்லும் மனங்கொண்டபீதி
மற்றுமிவை சற்றேனு மில்லை
 
சந்தணமும் பூவும் சேர்ந்த நறுவாசம்
சுந்தரமென் காற்றோடு வீச
முந்திவிழுந் தெங்கோ முடிகோதும் பெண்கள்
மூட்டியநல் அகில்வாசம் மோந்தேன்
சந்திகளில் ஆண்கள் சலசலத்துஓடி
சதிரோடு வலிகொண்டுமோதி
எந்த உடல்வலிது என்று கைநீட்டி
இளமையின் களிப்பாடக் கண்டேன்
 
பந்தங்களில் தீயும் பக்கமெங்கும் ஒளிரப்
பலகோடி வண்டுகளைப் போல
அந்திதனில் கூடும் அங்காடிமக்கள்
அவர்பேசும் ரீங்காரம் கேட்டேன்
செந்தமிழில்பாடிச் சிறுமியொரு நடனம்
செய்கின்ற எழில்வந்து மேவ
ஐந்தாறு பேதை அவளோடுசேர்ந்து
ஆடலிடும் மயில்நடமும் கண்டேன்
 
(அவள் பாடி ஆடுகிறாள்)
 
வெற்றிவந்து சேர்ந்த தெங்கள் வீரநாட்டிலே -விடி
வெள்ளியும் எழுந்த தெங்கள் ஈழவானிலே
சுற்றிநின்ற சிங்க ளங்கள் சோர்ந்து போனதே -மீண்டும்
சூரியன் கிழக் கெழுந்து சோதியானதே
பற்றிநின்ற பகையும்போ யெம் பாவம்தீர்ந்ததே -நானும்
பாடிஆட வென்று நல்ல வாழ்வு வந்ததே
குற்றமற்ற மாந்தர் கொன்ற காலம் போனதே -ஈழ
கொள்கைவென்று வாழ்வு மீண்டும் கூடிவந்ததே
 
வற்றிபோன வாழ்வி லேவ சந்தம்வீசுதே -நாமும்
வைத்தஇலட் சியங்கள் கொள்சு தந்திரத்தையே
பற்றினோம்ப டைகள் வென்று பாகம் கொண்டோமே -எங்கள்
பாசஅன்னை ஈழம்கொண்ட பாடு யாவுமே
அற்று மீண்டும் அன்பு கொள்ளும் தேசமானதே -இன்ப
அலையும்மேவி மகிழ்விலாடும் அழகுநாளிதே
விற்றுவிட்ட தானஎங்கள் வேதனைகளே -அந்த
வீணர்சிங்க ளத்தர் வாங்கி வைத்தார் பாவமே!
 
(திடுக்குறவைத்தது ஒரு சத்தம்)
 
தட்டிக் குலுக்கிடச் சட்டென ஓசையும்
வெட்டி முழக்கிடக் கேட்டேன்
பட்டென நாலு மனிதர் துரத்திட
பக்கம் வளைந்துமே ஓடி
வட்ட மடித்தொரு வாலிபன் ஓடிட
வந்து பிடித்தனர் சுற்றி
தொட்டு நிறுத்திய வீரர் அவனிடம்
சொல்லுநீ யாரெனக் கேட்டார்
 
வல்லமை கொண்ட அவ் வாலிபனோதன்
வாய்தனில் புன்னகை கொண்டு
சொல்லிக் கொடுத்தவன் என்றெனைச் சொல்லுவர்
சுற்றிய நீரறிவீரே
கொல்ல வெனத்தனும் கொண்டு செல்வீரெனில்
கொஞ்சமும் அச்ச மறியேன்
கல்லெனும் நெஞ்சமும் கொண்டவனாம்இதோ
கைகள் விலங்கிடு மென்றான்
 
சுற்றிய வீரரோ செந்தமிழீழச்
சுதந்திர நாட்டினைக் காவல்
நிற்பவர் என்றுமே கண்டே னதன்பின்னே
நேர்வதில் ஆவலும் கொண்டேன்
சற்றுத் திரும்பிய வீரர் இவனையும்
சந்தை நடுவினில் வைத்து
குற்ற மிழைத்தனன் மக்காள் ஈழமது
கொள்கையில் தண்டியு மென்றார்
 
சட்டெனவே சிலர் கூடியவனையும்
சேலை யணிந்திடச் செய்து
கட்டி நின்றதொரு குட்டிக் கழுதையில்
கயவன் ஏறிடவைத்து
விட்டனர் சுற்றியும் வாஎனக்கூறியே
வேடிக்கை செய்ததன் பின்பு
கொட்டிநகைத்துப்பின் கூட்டம் கலைந்திட
விட்டனர் போகவே வீடு
 
தென்ற லினித்தெழ தேன்மழை பெய்த்திட
தீரமெழுந் துடலெங்கும்
இன்ப மெழுந்திட என்நினைவெங்குமே
எத்தனை மங்கலபோதை
அன்பெனும் ஈழஅரசு மலர்ந்தது
அற்புதமே இனிவாழ்வில்
துன்பமதன் பெரும் எல்லையடைந்தனன்
தோன்றியவேதனை போமாம்
 
செந்தமிழீழமே எங்கணுமே
இனி சாவுகள் ஓலங்களில்லை
சுந்தரி பாவையர் கொண்ட விரோதங்கள்
கூக்குரலு மினிஇல்லை
பைந்தமிழ் வீரரெம் மைந்தர்கள் மேனியும்
செங்குருதி நதியோடும்
அந்த நிலைதனும் போனது ஆகா..!
ஆளுமை கொண்டீழம் கண்டோம்

விந்தை மனோநிலை ரம்மியமானது
மேகம்மறை யிருள்நீங்கி
வெந்து சிறைகளில் வேதனை கண்டவர்
வீடுதிரும்பின ராமே
முந்தி எழுந்திடும் புன்னகைமேவும்
முகங்க ளெதிரினில் கண்டேன்
வந்தனமும் எழ வாழியநீயென
சுந்தரகீதம் இசைத்தேன்

பிரியாத வரமொன்று வேண்டும்

மலர்மீ திருந்து மணம்வேறு சென்று
பிரிந்தாலும் தமிழான எந்தன்
உளமீ திருந்து உணர்வென்னும் தாகம்
பிரியாத வரமொன்று வேண்டும்

அலைமீ திருந்து குளிரான தென்றல்
அசைந்தோடி பிரிகின்ற போதும்
கலைமீது கொண்ட எனதாசை என்றும்
பிரியாத வரம் ஒன்று வேண்டும்

தொலை வானிலுள்ள நிலவான தொருநாள்
வரவானில் மறந்திட்ட போதும்
விதையான மைந்தர் மனஉறுதி யென்னை
பிரியாதவரம் ஒன்றுவேண்டும்

தலைமீது மின்னல் இடியாகி துன்பம்
ஒருதாகி விழுகின்ற போதும்
உருவாகுமீழம் எனும்ஆசை நெஞ்சில்
பிரியாதவரம் ஒன்றுவேண்டும்

மலையான தொன்று வழிமீது நின்று
புகும்பாதை தடைசெய்யும் போதும்
உருவாகும் ஈழ எனசேரும் மக்கள்
பிரியாதவரம் ஒன்று வேண்டும்

வானில் கண்ட விந்தை !

மானம் எங்கள் சொத்துஎன்று மனதில்கொள்ளடி-இந்த
மண்ணுமெங்கள் சொந்தமென்று உறுதிகொள்ளடி
தேனும் பூவின்சொந்தமென்று சேர்ந்து பாடடி - ஈழ
தேசமெங்கள் சொத்துஎன்று திண்மைகூறடி

வானமெங்கள் சொந்தம்மென்று வார்த்தை பேசடி- ஈழ
வானஎல்லைக் காற்றுமெங்கள் வாழும் மூச்சடி
தானதர்மம் போட ஈழம் தட்டில்சாதமோ -எங்கள்
தாயின்நாடு சத்திரமோ தர்மசாலையோ

வானமுள்ளே வந்துபோக விட்டதாரடி -குண்டு
வாரிமக்கள் மீதுபோட வைத்த தாரடி
ஈனமுள்ள தேசம்ஒன்று ஈதின்காரணி- அந்த
எத்தர்செய்த வேலை விக்கி லீக்சிலே படி

தெய்வம்காண கோவில்செல்லதீபம் போனது அங்கு
தேடும் கோவிற் தெய்வமில்லை பேய்கள் ஆடுது
பொய்யுமான வேஷமிட்டு போலியாகவே அவர்

போடும் மொரு கொள்கைதானும் இப்படியாமே

”நாடிச்சென்று நன்மைசெய்தல் போலவே நடி -இந்த
நானிலத்தைஏய்த்த பின்னர் நச்சுக்குண்டடி
காந்திஎன்ன புத்தரென்ன விட்டுத் தள்ளடி -அவர்
காலம்போச்சு கத்திபேசும் கையில் கொள்ளடி

நீதிஎன்றும் பார்ப்பதில்லை நீள்கருந்துணி -அதன்
நெற்றியோடு கண்கள் மூடி நிற்குதாமடி
பாதியாக ஈழமக்கள் வெட்டிப்போடடி -மேனி
பார்த்தெடுத்து நீதிதேவன் தட்டில்போடடி”

சத்தியமும் கண்ணியமும் கட்டுப்பாடுமே இனி

காற்றிலே கரைந்திடட்டும் கண்ணைமூடென

அத்தனையும் நீதிகெட்டு ஆடிமுடித்தார் அவர்

ஆன பதில் சொல்லுமொரு காலமும் வரும்

வான்புலிகள் செய்ததந்த வீரம் பாரடி -அவர்
வைத்தகுறி பொய்த்ததில்லை போட்ட புள்ளடி
சேனைபடை போர்விமானம் சிதறியோடவே அவர்
செய்த தீரவீரம் தானும் திரும்புமோ இனி

கோடிஎன்று வானில்வந்து கொட்டுவர்குண்டு -பகை
கொட்டுவது குண்டுஅல்ல கோழைகள் நெஞ்சு
ஓடிவேங்கை வானில்வீரர் போடுவர் இரண்டு -இந்த
உலகமெல்லாம் வாய் பிளந்து பயந்தது பின்பு

நீலவிண்ணும் நீள்கடலும் நின்றமண்ணிலும் -நாம்
நீண்டகாலம் கண்ட ஆட்சி நிலைமையில்அஞ்சி
ஆழவென்று ஈழமகன் எண்ணினாலுமே -இந்த
அகிலமெல்லாம், அவன்குடைக்குள் அடங்குமோவென

நிலம்பறித்தார் நெஞ்சினிலே வஞ்சமிழைத்தார் -ஒரு
குலமழித்தார் கோவில்மனை குடிகள்அழித்தார்
நிலமிழந்தோர் நாமும் இனி எழுந்திடல்வேண்டும் -வரும்
நீதிப் போரில் வென்று வானில் பறந்திடவேணும்

சலசலப்பு

சலசல வென்று சலங்கை குலுங்க
கலகல வென்று குலுங்கி நகைத்து
தளதள வென்றுடல் தாங்கிய கன்னி
மழைபொழி நீரிடை மகிழ்ந்து குதித்தாள்

விழவிழ நீர்த்துளி வியன்தரு உடலில்
பளபள வென்றுமே பருவம் மினுங்க
மளமள வென்றிடை மனதினில் ஏக்கம்
விளைவிளை என்று விளைந்திட அவனோ

எழஎழ நெஞ்சினில் இச்சையும்பெருகி
குளுகுளுவென்றுமே குலவிடத் தேகம்
அழகெழு மயிலென ஆடிடும் அவளை
தொழுதெனும் வேண்டத் தோன்றிட அவனோ

சளசள வென்றுமே நீரிடைபாதம்
வழவழ வென்றுமெ வழுக நடந்து
பழமெழு நிறமும் பனியென விழியும்
விளையிள வதனத் திருமகள்பார்த்தே

துளிதுளி யாகவே அச்சமும் விலக
களிகளி என்றுமே காத்திடும் மனது
பிழிபிழி என்றுமே பிழிந்துள்ளம் உந்த
கிளைகிளை தோறும் தாவிடும் மந்தி

கொளும் உணர்வோடு கொடியிடைமகளை
சிலைகலை ஓவியச் சித்திரப் பாவை
குலைகுலை வகையாய் கனிகளின் கூட்டம்
பலபல கொண்டவள் பக்கம ணைந்து

விலையிலை உனதே விந்தைகொள் அழகு
அலைமகள்எழிலும் அஞ்சிய நடையும்
வலைகளை வீசும் விழிகளும் கண்டேன்
நிலைகுலைவாகி நெஞ்சமி ழந்தேன்

அலையுலைந்தாடும் ஓடமும்போல
வலைவிழுந் துளலும் விழிகயல்போலே
பலதுயர் தந்தாய் பாவையே நீக்க
இலதொரு வழிதான் இணைவது ஒன்றே

நலமெனக்கூறி நனி இதழ்தேனே
சலசலப்பின்றி சம்மதம்தாராய்
பொலபொல வென்றே கொட்டிடபணமும்
அளவில எந்தன் அகமுண்டுவாராய்

சொலுமவன் இதனைச்சொல்வதும் இன்றி
பிழைபிழையாகவே சிந்தனை முடிவாய்
வலதொரு கையால் வஞ்சியை அணைக்க
விளைந்திட அவளோ விலகியே சற்று

கடுகடு உரமும் காதலும் கண்ணில்
விடுவிடு என்றே வேகமும் கொண்டோன்
திடுதிடு வென்றுமே தேர்திடமுன்னே
நடுதொரு நிலையை நினைவது இலையோ

தொடுதொடு என்றெனைத் தொட்டுமே தாலி
குடுகுடு என்றுமே கொட்டிட மேளம்
சுடுசுடு தீயதும் எரிந்திட முன்னே
விடுவிடு என்றுமே விரைந்தவர் கட்டி

இடுமென தன்பை ஏற்றவர் அந்தோ
சிடுசிடு என்றுமே சினந்திட எம்மை
கொடுகொலை வாளுடன் நெருங்குவர் காண்க
விடுவர்உன் னுயிரெனில் வருகபின் என்றாள்

கடலை ஆளுவோம்! 2

அன்றோஒருநாள் அம்மாஅருகே அன்பில் திளைத்திருந்தேன்
நின்றே பெய்யுமழையின் வெள்ளம் நிலம் மீதோடக்கண்டேன்
தென்றல்வீசிச் சாரலடித்தே தூவானம் நனைக்க
ஒன்றாய் இரண்டாய் ஒற்றைகிழித்து ஓடம்செய்துவிட்டேன்

எட்டுகப்பல் நீரில்ஓட்டி எண்ணிப் பெருமைகொண்டேன்
கிட்டும் இன்பம் காகிதக் கப்பல் கவிழா வரைகண்டேன்
விட்டே குளமும் வாய்க்கால் என்று விந்தை உணர்வு கொண்டேன்
தட்டிக்கேட்கும் தலைவன்வந்து தமிழால் ஆளும்வரை

வெட்டிகிழித்து விரைந்தேஓடும் வெற்றிப்படகுகளை
விட்டுக்கடலில் விளையாடித்தான் வேங்கை புன்னகைத்தான்
சுட்டுவெடித்துப் பகைவர்கப்பல் தூள்தூள் என்றாகி
கட்டுக் குலைந்து கடலில்மூழ்கக் கண்டேன் வீரமதை

திசைகள் எட்டும் திரைகடலோடி திரிந்தார் வீரமது
அசைவில் புயலும் அடியில் இடியும் ஆனதுகண்டேனே
விசையோ டுலவும் படகில் தமிழன் வெற்றிக்களிப்புடனே
இசையும் கொடியும் எழுந்தேஆடத் திரிந்தான் தலைநிமிர்ந்தே

நெய்தல் குமரர் நிம்மதிகண்டு நீரில்மீன் கொண்டு
தையல்தம்மின் கண்ணில் அன்பும் காதல் தனைக்கண்டு
வெய்யில்காயும் மீனைப்போலே வெளியே காய்ந்தாலும்
கையில்காசும் களிப்பும்சுகமும் கண்டார் வாழ்வினிலே

கொள்ளிப்பேயாய் வந்தார் விதியும்கொண்டே வெறியாடி
அள்ளிச்செல்லும் வெள்ளம்ஆக அத்தனையும் இழந்தோம்
தெள்ளதெளியும் நீரைபோலே திகழும் வாழ்வுடைந்து
கள்ளிக்காடாய் கட்டை சுடுமோர் காடென்றாச்சுதடா

நீலஒளிவெண் மேகத்தோடு நின்றே வானோடி
ஆழப்பரந்த அலைகள்மீதும் அலைந்தேகடலோடி
காலாட்படைகள் கட்டு உடைத்து கயவர் பந்தாடி
காலாகால வரலா றொன்றில் தலைவர் தானிருந்தார்

சொல்லத்திறனும் பெருமைகொண்டே சுகமாய் ஆகிறதே
இல்லா திந்த உணர்வு எங்கள் இழிமைகொண்டோராம்
கல்லாய் நெஞ்சைக் கொண்டே எம்மைக்காட்டிக் கொடுத்தாரே
வல்லமையின்றி வாழ்வைக்கெடுத்தே வாழ்ந்தார் பயனென்ன

மெல்லத்தெரிதல் காணாய் இன்றோ வானில் விடிவெள்ளி !
கொல்லக்கண்டவர் மெல்லஎழுந்தே கூறும் மனம்கொண்டார்
வண்ணத்திரையில் மானும் மயிலும் வந்தே சதிராட
கண்ணால்கண்டே கவலைவிட்டுக் கடமை மறக்காதே

உரிமைப்போரை உலகத்தெங்கும் ஒன்றாய் கைக்கொள்ளு
தெரியும்பாதை திடமாய்காலைத் துணிந்தே வைத்துவிடு
விரியும் ஈழம் வெகுநாளில்லை வேகம்கொண்டுஎழு
திரையும்கடலில் விரையும் கப்பல் மீண்டும் கடலுனது

கடலை ஆளுவோம்! 1

வளைகடலும் பெரும் அலையும் வாய்திறந்துபேசுமொரு
வார்த்தை கூறும் சக்தியிருந்தால்
நுளைகுழியுள் விரையும்நண்டு நின்றுகதை கூறும்எங்கள்
நிமலரிவர் கொண்ட புகழ்தான்
அளையு மணல் உருள்திரையும் அழுதுமனம்கதறும்அந்த
ஆழ்கடலின் வேங்கைப் படைதான்
மழையுமிடி மின்னலென மாகடலில் வாழ்ந்தவர்கள்
மாறிநின்ற தெங்கே என்றுதான்

படையெடுத்து வந்தபகை பாய்ந்துவந்தபோதவரின்
பலமுடைத்து ஓடவைத்ததை
நடைபிழைத்து நகருமந்த நண்டு கேலிசெய்யுதென்று
நகைநகைத்து அலைஉருண்டிடும்
இடைநிறுத்தி இடர்கொடுத்து எதிரி வென்றமைந்தரவர்
ஏற்றம் கண்டு பெருமை கொண்டுமே
உடைத் தழிந்த கப்பல் டோரா உள்ளெடுத்தஆழிதன்னை
ஓவென்றூதிக் காற்று போற்றுமே

படபடக்க வெடியினோசை பளபளக்க அலைகிழித்து
பறந்த வேங்கைமைந்தர் கப்பலும்
துடிதுடித்து இளைமையோடு துணிவெடுத்த தலைமையோடு
தோன்றுமெழில் என்னசொல்லுவேன்
கடலிலொரு கப்பல்விட்ட தமிழன் என்று பெருமை சொன்ன
காலம் அயல் அன்றிருந்தது
கடலிலொரு போர்தொடுத்து கடற்படைதான் ஆட்சிசெய்த
காவலனின் பெருமை பெரியது

தரையடித்துவீழுமலை தலையடித்துகதறுவதாய்
தவிப்பெடுத்தபோது தென்றலோ
விரைவெடுத்து ஓடுமென்னை விடஎடுத்த வேகமுடன்
வினைமுடித்த வீரம்பேசுமே
வரைவிடுத்து எல்லையற்ற வகையெடுத்த படகெடுத்து
வளைவெடுத்து மைந்தர் ஓடவே
புரையெடுத்து கிறுகிறுத்து புலன்விடுத்துஅதிசயித்து
போர்தொடுத்த பகை வியக்குமே

மறமெடுத்த வீரர்தம்மின் உரமெடுத்த தோள்வலிமை,
மனமெடுத்த வலிமை ரண்டிலே
திறமெடுத்த தேதுஎன்று எதையெடுத்துக்கூற அங்கு
இலட்சியமே வலிமை கண்டது
புறமெடுத்துஓடச் சிங்கக் கொடிபிடித்த படகுகளை
அடிஅடித்து ஓடவைக்கவே
அறமெடுத்த நிலையைவிட்டு அயல்கிடக்கும்நாடு அச்சம்
அகமெடுத்து பிழைவிடுத்தது

உலகெடுத்த விதியுடைத்து படையெடுத்து வந்தவரோ
உடமைதோல்வி என்று கண்டதும்
தலைகடுத்து விசர்பிடித்துக் கிலியெடுத்து வியர்வைகொண்டு
தரமும்கெட்டவேலை செய்ததே
இமயம் தொட்டுக் குமரிவரை எமதுஎன்றுஆண்டதமிழ்
இறைமை கொண்ட கடல்பரப்பையே
சமயமிது இழந்துவிட்ட சரித்திரத்தில் தமிழ்படித்த
சபலமுள்ள அரசும் உள்ளது


மறைவெடுத்தஎங்கள்மன்னன் மறுபடிக்கு வந்துஎங்கள்
மாநிலத்தைஆழும் நாள் எப்போ?
கறைபிடித்த காலமிது கருகிவிட்ட வாழ்வுஇது
கண்மறைந்து போவதுமெப்போ?
துறைமுகத்தில் எங்கள்கொடி தடதடன்று காற்றிலாடி
திமிரெடுத்து நேர்பறப்பதை
இறை, எனக்கு வரமுமீந்து எமனெடுத்து எறிகயிற்றை
இடைநிறுத்தி ஈழம்காட்டுவாய்

கண்ணீர்ப் பூக்கள்

ஈழத்தில் ஒரு சிறுமியின் குரலாக....

தேயும்நிலவே காரணமென்ன தேனாய் ஒளிதந்தாய்
தேகம்கொல்லும் பாவியர் உன்னைத் தீண்டியதுண்டோசொல்
பாயும்முகிலே பஞ்சென வானில் பறந்தே போவாயே
பாதகர் கொடுமை கண்டடி வானில் பயந்தேகிடந்தாயோ
சாயும்வானில் தூரக் காணும் புள்ளிப் பறவைகளே
சற்றே நில்லும் சாவைகண்டு சஞ்சலம் கொண்டீரோ
வாயும் கதறிக்கூடும் கருமை வண்ணக் காக்கையரே
வாழ்வை நோகச் செய்தார் யாரோ ஈழத்தெதிரிகளோ

காலை பூத்தாய் மலரேஉன்னைக் காயச் செய்தவரார்
கயவர்கைகள் உன்னைத் தொட்டுக் கருகச் செய்தாரோ
சோலைவீசும் தென்றல் நேற்று சுகமாய் மலர்வாசம்
சுகந்தம்தந்தாய் இரத்தம்போற்தலை சுற்றும் வாசனை ஏன்
மாலை வந்தால் இரவேஉன்னை மகிழ்ந்தே விளக்கேற்றி
மலர்கள்கொண்டு இறைவன் தொழுது மனதில் களிகொண்டோம்
காலன்போலே வந்தார் கயவர் கடவுள் காக்காமல்
கருமைஇரவாய் காலம்முழுதும் கருகச் செய்தார் ஏன்?

நானும் நேற்று நல்லோர் வாழ்வைக் கொண்டே வாழ்ந்திட்டேன்
நாடும் வாழ்வும் நாமும்கூட நலமே கண்டோமே
தேனும் பாலும் உண்டேதாயின் தோளில் தூங்கித்தான்
திங்களுன்னைக் காட்டி அன்னை தின்னச் செய்தாளே
மானும் எந்தன் துள்ளல் கண்டால் மகிழ்வில்விளையாடும்
மரத்தில் குயிலும் மகிழ்வில் எந்தன் குரலில்கவிபாடும்
தானும் மகிழும் தாயும்தந்தை தாவிஅன்பைத்தான்
தழுவிக்கொண்டார் இன்றோ நானும் தனியே நிற்கின்றேன்

வெள்ளை வானில் தந்தைசென்றார் விடிந்தால் வருவேனே
வேண்டாம் துயரம் என்றார் மீண்டும் விடியல் வரவில்லை
கள்ளர் போல வந்தார் எம்மைக் காக்கும்படையென்று
கதறிக் கேட்டும் அம்மா வைத்தான் கடத்திச் சென்றாரே
உள்ளம்உருகக் கையைகூப்பி உயிரைத் தாவென்று
உதவக்கேட்டும் சிலைதான் கண்டோம் ஒன்றும் வரவில்லை
அள்ளிக்காசும் பொன்னும் தாவென் றவர்கள் வேண்டுகிறார்
வெள்ளிக்காசு வேண்டிநீயும் வாளா திருந்தாயோ

வெள்ளம் வந்தால் எங்கள் வீட்டின் உள்ளேநிற்கிறது
வீசும்காற்று கூரைபிய்த்து விளையாட்டென்கிறது
பள்ளிக்கூடம் அகதிக்கான படுக்கைவீடாச்சு
பனியும் குளிரும் போர்வை என்று பழகிப் போயாச்சு
கொல்லும் கரடி சிங்கம் காணப் பயமே போயாச்சு
கொலைஞர் மட்டும்வந்தால் நெஞ்சு திக் திக் என்கிறது
செல்லும் பாதை தெரியாதெங்கள் மனமோகோணுவதேன்
செத்தாலென்ன பின்னால் வாழ்வு சுகமென்றேங்குகிறேன்

பெண்ணின் உயர்வு எதில் உண்டு (ஈழப்பெண்)

நீரோடும்விழிகாய்ந்து நிம்மதி வேண்டின் நெஞ்சம்
ஊரோடு ஒன்றுபடும் ஒற்றுமை வேண்டும்
நேரோடும் பாதையிலே நீவிரைந்தே எங்கள்தமிழ்
நேசமெனும் தாயகத்தை வென்றிட வேண்டும்

தேரேறும் தெய்வமெனத்  தேசமதைக் காதலித்தே
தேன்தமிழர் வாழ்வுகாக்கத் துணிந்திட வேண்டும்
வேரோடும் மரமானால் வெட்டவரும் கத்தியின்மேல்
விலையாகிப் பிடியாகா விதிகொள்ளல் வேண்டும்

போராடும் களந்தன்னில் புறமோடி வீழ்ந்ததெனில்
பாலோடும் இடமிழப்பேன்  பாராய்  என்றாள்
மார்போடு வீரமெழும் மறம்மகளாம் தாயினைபோல்
மகன் அருந்தும் பாலில்வீரம் இருந்திட வேண்டும்

அன்புடனே தமிழ்வீரர் அரசபழங் கதைகள்கூறி
அவர்கண்டவாழ்வின் அறம்   அறிவிடவேண்டும்
பண்டாரவன்னியனும் படைகொண்டஎல்லளான்
பகைதன்னைஎதிர்கொண்ட விதம்சொலவேண்டும்

மானத்தை விட்டவனை மனிதநடைப் பிணமென்று
மகனவனைத் தினமோதி மாற்றிட வேண்டும்
தானுந்தன்  உடல்மீது தளைந்தோங்கும் மதவீரம்
தாய் தமிழைக் காக்கவென்றே கூறிடவேண்டும்

இத்தனையும்சொல்லிஅவன் இழிமகனாய் வந்தால்நீ
எந்தன்மகன் இல்லையென இகழ்ந்திடவேண்டும்
ரத்தவெறிகொண்டவரின் கையாளாய் ஆகிவிட்டால்
முத்தமிழின் எதிரிஎன முடிவுசெய்யணும்

ஈனம்கொள் மனதுடனே எதிரி வர  வழிகாட்டும்
இனம்கொல்லும்தமிழனவன் இழிபிறப்பேயென்று
மானமெனும் உடைகளைந்து மதிகெட்ட பிணமாகி
மறைகாட்டு பேயெனவே மகனைக்கூறணும்

தாயென்றும் அவன்கொண்ட தங்கையவர் தாமுமொரு
தலைவி எனும் வாழ்விணைந்த தலைமகள்தானும்
நோயென்னும் மனமெடுத்தாய் நில்லாதே போ எனவே
பேயலைந்ததாய் தெருவில் போக்கிடவேண்டும்

பாயொன்றில்துணையிருந்து பாசமுறும் மனைவிதனும்
சீயென்று சினந்தவனை சிறுமை செய்யோணும்
காயம்தொழு நோயதனைக் கண்டவனாய் கைவிடுது
நாய் புசிக்கும்தட்டில் நறுஞ் சோறிடவேண்டும்

மாமியொரு  மருமகளோ மச்சாளோ  மகளவளோ
மங்கையராம் அத்தனையும் சேர்ந்திடவேணும்
பாவியவன் தான்திருந்தி பாதை வழிநேரில் வரப்
பார்த்து மனம் மாற்றிவிடு பைந்தமிழ் வெல்லும்

ஆயிரமா யுயிர் அழியும் ஆக இவன்ஒருவனாலே
ஆக்குவதும் அழித்திடவும் அன்னையால் முடியும்
சேயுயர்வு கொள்வதற்கு சிறுவயதில் பிஞ்சினிலே
தாயிருந்து நெஞ்சினிலே உரமிட வேண்டும்

துரோகமனம் கொண்டவர்கள் தூயவராய் நின்றிருந்தால்
தோல்வியென்ற தில்லை ஈழம் தோன்றியிருக்கும்
யாரோஇவர் நச்சுமனம் கொண்டவராய் இல்லையெனில்
நாடுயர வாழ்வுயர்ந்து பெண்வளம் உயரும்

மங்கையர் பாடல் (காதில் வந்த கீதம்)

பயம்திரண்டு துணிவு என்றுமாறும் - நல்ல
பனிதிரண்டு திடமும் கொண்டு படகையும் மோதும்
நயமிழந்த தென்றல் புயல் ஆகும் - நாமும்
நல்லறிவு சக்தி கொள்ள நாடதும் ஓங்கும்

தீயெழுந்து ஓடிவந்த போதும் - ஒரு
திண்மை கொண்டு மோதிவிடும் தீரமும் வேண்டும்
மாயவலைபோல் விழுந்து மூடும் - நம்
மனதெடுக்கும் உறுதி கூர்கொள் வாளென கீறும்

பெண்ணுயர்வு வேண்டின் நல்ல வார்த்தை - நாமும்
பேசி உள்ளஅன்பு கொண்டு வாழ்ந்திட வேணும்
அன்னை யென்றுகொண்ட குணம் ஆற்றல - நாமும்
அத்தனையும் கொண்டுவாழ்வில் உயர்ந்திட வேணும்

பெண்கள்வெறும் பிள்ளை பெற்றுக்கொள்ள - இந்த
பேருலகில் வந்த தென்ற எண்ணம் மாறணும்
மண்ணில் இவள் இன்றிவாழ்வு ஏது - என்று
மாலையிட்ட மன்னவரும் எண்ணிடவேண்டும்

வெட்டுமிடி வீழ்ந்திடினும் வேகோம் - கையை
விட்டெடுத்து மின்னல் கொண்டு பந்துகள் செய்வோம்
கொட்டி மழை பெருகினாலும் தாழோம் - அங்கு
கீழ்விழுந்து நீந்தியோடி கரையினைச் சேர்வோம்

தட்டிடுவோம் கைகள் தனைச் சேர்த்து - பெண்கள்
தாண்டாதோர் இடருமில்லை காதலும் சேர்த்து
கட்டிடுவோம் வாழ்வில் இன்ப வீடு - ஒளி
காட்டிடுவோம் அன்பு என்ற தீபமும் கொண்டு

பெட்டியிலே பாம்பு என்று கூனி - நாமும்
பேதைமையில் ஊரறியாப் பெண்ணென வாழா
எட்டிடுவோம் இமயங்களைத் தாண்டி! - நாமும்
இத்தரையும் ஆண்டிடுவோம் என்று நிரூபி!

ஆகுமோ? ஆகலாமோ?

கங்கை குதித்தோடிக் கடலோடு சேர்ந்திடலாம்
மங்கை மனம்நாடி மன்னவனைக் கூடிடலாம்
தங்கம் பெண்விரும்பித் தன்கழுத்தில் சேர்த்திடலாம்
சிங்கமுடன் புலியைச் சேர்ந்துவாழ் என்பதுவோ?

தெங்கி னிளநீரும் சேர்வழுவல் உண்டிடலாம்
நொங்கு விழமுக்கண் நோண்டிருசி கண்டிடலாம்
தொங்கும் கனிவாழை தோலுரித்து உண்டிடலாம்
சங்கத்தமிழ் இனத்தைச் சிங்களமும் தின்பதுவோ

மங்கு மிருள்சூழ மறைந்தகதிர் தூங்கிடலாம்
எங்கும் மானிடனே இரவென் றுறங்கிடலாம்
வெங்கண் சினம்கொண்டேவினைபேசி எம்குலத்தை
சிங்கத்திமிர் அழிக்கப் சீறாமல் தூங்குவதோ

செங்கதிரோன் உச்சிவரத் தீயாய் எரிந்திடலாம்
பொங்கி வெடித்தமலை புகைவந்து எரிந்திடலாம்
சங்குதனும் வெண்மைதரச் சற்றே எரிந்திடலாம்
எங்களது இனங்கொன்று எரிக்கநாம் விட்டிடவோ

பொங்கும் அலை கடலில் புரண்டுவிழுந்திடலாம்
எங்கோ மலையிருந்து எழுந்த நதி விழுந்திடலாம்
மங்கு மிருள் மாலை மலர்கள் துவண்டிடலாம்
தங்கத் தமிழீழத் தாய்க்குலமும் துவளுவதோ

கொட்டும் நஞ்சரவம் கொத்தவந்து சீறிடலாம்
பட்டுவிடக் கைகள் பத்தினியும் சீறிடலாம்
கிட்ட எலிஓடக் கிழப்பூனை சீறிடலாம்
வெட்ட உடல்வீழ வெங்குருதி சீறுவதோ

தொட்டில்படுத்த பிள்ளை தோன்றும்பசிக் கழலாம்
விட்ட கனி நாள்போக விழுந்து அழுகிடலாம்
பட்டதொரு காதலுக்கு பாவையுமே அழுதிடலாம்
சுட்டொழிக்க நாமோ சும்மா அழுதிடவோ

ஒன்றாகச் சேர்வதற்கு உள்ளவையோ பிரிவினைகள்
தின்றுமுடிக்கவுண்டு தோன்றுகின்ற துயரங்கள்
நின்றுமனம் சீறுவதோ நீசர்தம் செயலெண்ணி
வென்று முடிப்பதுவே வேலைஇனி எழுந்திடடா

துவண்டுவிழுவதுவோ துயர்செய்யும் அரசபடை
கவிழ்ந்து விழுவதுவோ கயவர்தம் ஆட்சிமுறை
அவிழ்ந்து கருகுவது அன்னியவன் கொடுமாட்சி
புகழ்ந்து எழுமெங்கள் புதியதொரு தமிழரசு

அனல் பூக்களாய் இரு!

கண்ணே அன்புகனியே- உந்தன்
கைகள் வீசம்மா
கால்கள் இரண்டும் சோர்ந்தேநிற்கக்
காணுவ தென்னம்மா?
மண்ணில் வீழ்ந்து மனமும்வாட
மறுகுவதேனம்மா
மன்னனமகளே மகிழ்வேகொள்ளு
மலர்கள் பார்ப்போம் வா!

தோட்டத்தில்...

அழகுமலர்கள் பூத்து காணும்தோட்டம் பாரடி -என்றும்
அவைக ளின்பமாக தோன்றும் காட்சிகாணடி
மெழுகுபோலு மிதழ்கள் கொண்ட மென்மைபாரடி -தொட்டு
மெல்ல வீசும்காற்றில் வாசம் மிதக்கும்பாரடி

வண்ணப்பூக்கள் பூத்து வாசம் வீசிநிற்குது -அவை
வட்டமாக சுற்றி காணு மொட்டு அவிழுது
கண்ணில்காண காலைநேரம் களிப்புமாகுது -அது
காற்றிலாடி மெல்லமெல்லக் கதைகள்பேசுது


வெள்ளை மஞ்சள் நீல வண்ணபூக்கள் பாரடி- பாதை
வீதியோரம் வேலிமீது வைத்ததாரடி
உள்ளவிதங்கள் வேறுவேறு உண்டு ஆயினும் -அவை
ஒன்றுசேர்ந்து வாசம்வீசும் உணர்வு ஒன்றடி

அள்ளி இன்பம் தந்து காற்றில் ஆடிநின்றிடும் -எந்த
அல்லல் தீமை செய்யும் பூக்கள் அங்கு இல்லையாம்
கள்ளமற்ற மென்மை கொண்ட உள்ளமாகவே -அங்கு
கண்ண சைப்பதாக ஆடிக்காற்றில் நிற்குதே

என்ன வண்ண மென்னும்பேத மில்லைப் பாரடி -தீய
எத்தராக ஒன்றை ஒன்று ஏய்ப்பதில்லையே
கன்னத்தோடு கன்னம்சேர்த்துகதைகள் கூறியே -நல்ல
கட்டுமலர்கள் கூட்டமாகக் காணுமின்பமே

நீயும் அந்தப் பூக்கள்போல நெஞ்சம்கொண்டிடு -என்றும்
நித்தம்காலை புத்தம் புதிய வாழ்வென்றெண்ணிடு
பேயும் பாயும்கொல் விலங்கு போல மாந்தரும் -இந்த
பாவம்கொண்ட பூமிகாண்பர் பார்த்துநடந்திடு

பூக்கள் போல உள்ளம்கொண்டபோதும் கண்மணி -பாரு
பொய் புரட்டுதீமை கொள்ளை செய்யும்தீயவர்
நீக்கமின்றி பூமியெங்கும் நிற்கக் காண்கிறோம் - வாழ்வில்
நீயும் அந்த நீசருக்கு நெஞ்சம் இறுகிடு

பூக்கள்போலப் பேச்சில்பார்வை மென்மையாகவும் கெட்ட
புல்லர் காணும் போது தீயைப்போல வன்மையும்
ஆக்கிஉன்னைஅழிவு செய்யுமகிலம் மீதிலே -நின்று
அனலைக் கக்கும்பூக்கள் போல ஆகி வாழ்ந்திடு

காதல் கயவர்

காதல்கவிதை தனியான பக்கத்திலுண்டு

விரும்புபவர்கள் செல்ல காதலின் ஓசை 

http://kathalkuyil.blogspot.com/
’




பூவைக்காண மோகம் கொண்டு போகும் தென்றலே
 போதை கொண்டு கூடிஆசை போன பின்னரே
தேவையில்லை என்றுவிட்டுத்  தள்ளிச்சென்றதேன்
 தீயில்வெந்த தாகப் பூவும் தீய்ந்து வாடுதே

ஓடிவானில் நீந்திப்போகும் ஒற்றைமேகமே
  உண்மை காதல் கொண்டுநீயும் வெண்ணிலாவையே
தேடிவந்து முத்தமிட்டதென்றே எண்ணினேன்
  தென்றல்போல நீயும் விட்டுத் தூரச் சென்றதேன்

நீரிலாடும் ஆம்பல்மீது நின்றுதேனையே
  நீயும் உண்டுஇன்பம்காணல் நேர்ந்த பின்னரே
சேரும் எண்ணம்நீங்கி நீயும் செல்வதேனடா
  சில்லென்றூதும் வண்டே நீயும் செய்வதென்னடா

காலைவந்து வானெழுந்த காதலாதவன்
கோலம் போடும் நீரலைகள் கொண்டதாமரை
மேலெழுந்த பூமுகத்தை வாடசெய்யவதேன்
மாலைதன்னில் போயொழிந்து மோசம் செய்வதேன்

காலம் சொல்லும்நீதி எங்கும் கயமைதானடா
 காவல் செய்ய யாரும்,இல்லை கண்ணீர்தானடா
ஞாலமெங்கும் நேர்மை காக்க யாருமில்லையா
 யாரைநானும் குற்றம் சொல்ல யாவும் தெய்வமா

பூவில் வண்டில் புள்ளி னத்தில் போயும் மக்களில்
தாவி ஒன்றோடொன்றில் இன்பம் தேட வைத்ததேன்
தூவி நெஞ்சில் காதல் என்னும் தூபமிட்டவன்
தேவி,பெண்மை தோல்வி என்றால் தீமை காண்பதேன்


காதல்கவிதை தனியான பக்கத்திலுண்டு

விரும்புபவர்கள் செல்ல காதலின் ஓசை 

http://kathalkuyil.blogspot.com/

புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டம்

தெள்ளுத் தமிழ்வாழும் தீம்பொழில் கொள்ளொரு
     தேனிசைநாட்டினிலே
அள்ளிமதுரமென் றாசைகொள்ளத்தமிழ்
    அன்புகொள் வீட்டினிலே
நள்ளிரவிலொரு கள்ளனைப் போல்வரும்
    நங்கை புதுவரவை
கொள்ளி யெடுத்துக்கொண் டோடினான் சின்னவன்
   கொண்டாடவாம் வெளியே

சட்டுசடுவெனத் துப்பாக்கி போலொரு
    சத்தம் நிறைந்திருக்க
கிட்டப் போகாதேடா ஓடுஒடுவென்று
    கத்தி குளறிநிற்க
விட்ட புகைதனில் மூச்சுத் திணறிட
    விரைந்து மூக்கழுத்த
சொட்டுவிழிகளில் நீர்தளும்பப் புதுச்
    சுந்தரி ஆண்டு வந்தாள்

விண்ணி லதிர்ந்தன வேடிக்கையாய் பல
    வண்ண மலர்வெடிகள்
எண்ணம் நிறைந்திடக் கண்னைகவர்ந்திடும்
   இன்ப ஒளிச்சிதறல்
மண்ணில் நம்மாந்தரும் எண்ணியஎண்ணங்கள்
    மற்றும் சுதந்திரங்கள்
கண்களின் முன்னே  வெடித்துத்சிதறின
  போலும் சிதறினவாம்

பொன்னெனும் நாளினில் பூமிவருமெங்கள்
    புத்தம் புதுவரவே!
இன்பமெனஎண்ணி ஏழைமகிழ்ந் திடு
   மெங்கள் புதிய ஆண்டே
என்னவிழைத்திட எண்ணமெடுத்தனை
   இந்த உலகமதை
உன்னதமாக்கிடவா  உள்ளவரின்
   உயிரை வாங்கிடவா?

தேருதல் வந்திட தேசம் மகிழ்ந்திடும்
   தென்றலும் பாட்டிசைக்கும்
மாறுதல் கொண்டிட ஆளுபவர் இடம்
  மாறிப் புதுமைகொள்ளும்
ஆறுதல் என்பது ஏழைக்கில்லை அது
   ஆட்சியில் கொள்ளையிடும்
கூறுகள் போட்டுப் பிரிக்குமொருசில
  கூட்டத்துக்கே மகிழ்வு

பத்துகள் போய்ப்பதி னொன்றுவருகுது
     பாரினில் மாறுதல்கள்
எத்தனைதான் நிகழ்ந்திடுமோ இது  
   எங்களுக் கானதில்லை
சொத்துக்களும் அந்ததேசத்தை ஆண்டிடும்
    சிங்கம் கழுகுகளும்
மொத்தமும் என்னது உன்னது என்றிட
   மொய்யெழுதும் வரைபு

புத்தாண்டே நீயுமே போய்வரும்மாறுதல்
    புதிய வாழ்விடுமா
எத்தனின் மைந்தர்கள் இட்டசதிகளை 
   ஏந்திழை கொன்றதுமாய்
நித்தம் அடைந்திடும் நீசக்கொலைகளை
   நின்றிடச் செய்துவிடு
இத்தரை மீதினில் உன்வரவை எங்கள்
   உள்ளத்தில் போற்றிடுவோம்

கையெடுப்போம் உந்தன்கால்விழுவோமெங்கள்
  கன்னத்தில் போட்டிடுவோம்
மெய்யுருட்டிப் பெருந் தேரிழுத்து உன்னை
   தெய்வமெனத் தொழுவோம்
பொய்யை விரட்டியோர் பாதைவகுத் திந்தப்
  பாவிகளை உலகில்
உய்துவிடவென வெங்கள்ஈழ மமைத்திட
   ஓர்வழி செய்துவிடு!

நாடுகடந்த தமிழீழ அரசு

தட்டியடி  மேளம்இன்று தங்கமே தங்கம் - எமை
சுற்றியெழும் பகைகள்தீர தங்கமே தங்கம்
வெட்டியடி மின்னல்என தங்கமே தங்கம் - தாளம்
தட்டியடி வெற்றி யென்று தங்கமே தங்கம்
சுற்றிஇருள் மேகம்எல்லாம் தங்கமே தங்கம் - இனி
சுழன்றடிக்கும் காற்றில்ஓடும் தங்கமே தங்கம்
பற்றிஎழுந் தார்புவியில் தங்கமே தங்கம் - இனி
பக்குவமாய் பழம்கனியும் தங்கமே தங்கம்

நாடுகடந் தோர்அரசு தங்கமே தங்கம் - நம்
வாழ்வில்ஒரு விடிவுதரும் தங்கமே தங்கம்
மூடுமிருள் தேடும்கடல் பாய்மரத் தோணி - கரை
சேரக்கலங் கரைவிளக் காய் ஆனது தங்கம்
பாடுபடு தோள்கொடடி தங்கமே தங்கம் - உன்
பங்குமெமக் கவசியம்தான் தங்கமே தங்கம்
நாடுஎண்ணி கல்லறையில் தூங்குவோர் நெஞ்சம் இனி
நல்லமைதி காணவழி வந்ததே தங்கம்

வெற்றியுடன் கண்டிடுவோம் தமிழவர் ஈழம் - அதை
வெல்வதற்கு அமர்ந்ததொரு அரசியல் மன்றம்
நற்றமிழர் செய்தவைக்கு தங்கமே தங்கம் - நாம்
தட்டிடுவோம் கை வலிக்க தங்கமே தங்கம்
பற்றியெழும் சுதந்திரத்தீ எங்களின் நெஞ்சில் - அதை
பகைவர் கண்டு நடுங்கவேண்டும் தங்கமே தங்கம்
நெற்றிக் கண்ணைத் திறந்துவீட்டோம் தங்கமே தங்கம் -இனி
நீறு பூத்து அழிவதெல்லாம் எதிரியின் பக்கம்

தீயமனம் கொண்டவர்கள் வாழ்வது மில்லை - என்றும்
தோல்விபெற்று நீதிசெத்துப் போவதுமில்லை
மாயஇருள் ஓடிமறைத்தா லுமோர் உண்மை - மீண்டும்
மாலைஇருள் காலைபோக தெரிவது திண்மை
வானில்உள்ள சூரியனை மறைத்திடும் மேகம - இருள்
வந்ததுபோல் ஓடிவிடும் கலைந்திடமேகம்
ஈழம்என்ப தினிஒருநாள் மலர்திடும் வேளை - நம்
இன்னல்தீர்ந்து பெற்றிடுவோம் சுதந்திரவாழ்வை

காலம்இனிக் கேள்விகேட்கும் தங்கமே தங்கம் - அந்த
கயவர்பதில் சொல்லவேண்டும் தங்கமே தங்கம்,
ஊழிவினை தேகம்கொள்ள ஒருவன் மாளுறான் - இனி
உள்ளவர்தாம் ஒவ்வொருத்தர் ஆகப்போகிறார்
நாளும்பொழு தாகநம்ம நிலமை மாறிடும் - ஈழ
நாடு எங்கள் கைகளிலே வந்து சேர்திடும்
தாழுவது எதிரிகொடி சிங்கமே தங்கம் - இனி
தலை நிமிர்ந்து பறக்கும் கொடி செந்தமிழ் ஈழம்

சிவனே உனைத் தொழுதேன்....! கவிதை

கணமும் உன்னை நினயாதுள்ளம்
இருந்தேனே யாயின்
பிணமாய் வாழ்ந்தே னென்றே எண்ணும்
பித்தம் கொண்டேனே
மணமாய் வீசும் மலர்கள் தூவி
மனதால் நிதம்போற்றி
குணமாய் வாழக் கும்பிட்டே உன்
கோவில் வந்தேனே

இறைவா நீயோ தணலாய் நாமும்
எரியும் வேளைதான்
நிறைவாய் உறையும் பனியாய் நிற்கும்
நிலையைக் கொண்டாயோ
உறைவாய் எங்கும் உள்ளாய் ஈசா
உமையின் பாகோனே
விரைவாய் எம்மை காப்பாய் என்று
வேண்டிக்கொண்டோமே

முறையாய் கல்லுள் காணும் தேரைக்
கொருவாய் யுணவைத்தான்
தருவாய் நீயும் என்றே பகர்வார்
தரணிக் கறிஞோரே
உருவாய் அருவாய் நின்றாய் நீயோ
ஈழத்தோர் மட்டும்
திரிவாய் பிணமாய் எரிவாய் கரியாய்
தெருவில் என்றாயே

உருகாய் என்றே உருகிக் கேட்டும்
உருகா நின்றாயே
பெருவாய் கொண்டே பேயாய் சிங்கப்
பிறவிக் குரியோனாம்
கருவாய் உள்ளோர் தொட்டு, கூனிக்
கிழமாய் போனோரும்
திருவாய் மொழியிற்தமிழர் என்றால்
தலையைக் கொய்தானே

உமையோ கூந்தல் வாரும்போது
உள்ளம் கிளர்ந்தாயே
இமையாள் கூந்தல் இனிதே வாசம்
இயல்பே என்றாயே
எமையோ தீயில் அள்ளிபோட்டு
எரியும் போதோநீ
சுமையாய் லட்சம் கூந்தல் கருக
சிலையாய் நின்றாயே

பிழையாய் கவியை குற்றம்
கண்டபுலவர் நக்கீரன்
அழலாய் எரியச் செய்தே நீயும்
அவனைக் கொன்றாயே
பிழையாய் தமிழர் கோரக்கொலையை
பெரிதாய் செய்தோனும்
குளமா யுதிரம் கொட்டக் கொல்ல
குளிரக் கிடந்தாயே

எதுநாம் செய்தோ மிறைவா உன்னை
இதயம் நம்பித்தான்
கதியாய் கைகள் கூப்பித் தொழுதோம்
கதறிக் கேட்டோமே
சதியா செய்தாள் கங்கை உந்தன்
சடையில் கொண்டாயே
நதியாய் கண்ணை மூடிபாய்ந்து
நாட்டுக் குழைத்தாளோ

விதியோ நாமும் வீரம்கொண்டு
வேங்கை போலத்தான்
எதிரிக் கிணையாய் இன்னும் மேலா
யேற்றம் கண்டோமே
புதிதாய் முழுதாய் படைகள் மூன்றும்
கொண்டே தமிழீழம்
மதியும் மறமும் கொண்டோர் தலைவன்
முடிகொண் டாண்டானே

வெல்லக் கிடையா வீரமென்றே
வியந்தே அஞ்சித்தான்
கொல்லக்கூடா நஞ்சைபோட்டுக்
கொன்றார் புவியோரே
மெல்லக் கடலை அமுதம் வேண்டி
மேலோர் கடையத்தான்
கொல்லும் நஞ்சு திரளத் தின்றே
குலமே காத்தாயே

எம்மை தமிழைக் கொல்லநச்சுக்
குண்டைபோட்டாரே
அம்மை மடிமேல் கொண்டோன்
கண்டும் அசையாதிருந்தாயே
வெம்மைக் குரிய நஞ்சை வாயில்
கொள்ளக் கேட்டோமா
நம்மைக் கொல்லும் நஞ்சுகுண்டை
பஞ்சுசென் றாக்காதேன்

வஞ்சங் கொண்டு யாகம்செய்து
வாழ்வில் உன்னைத்தான்
அஞ்சும்புலியை ஆக்கிச் சிவனே
அழியென்றதை ஏவ
மிஞ்சும் கோபம் கொண்டே தோலை
மேனிக் குடுத்தாயோ
வஞ்சம் மாறா தின்றும் வேங்கை
கொன்றே நின்றாயோ

அஞ்சும் அறிவும் கெட்டே ஈசா
அழிவைச் செய்தாயே
பஞ்சம் என்றால் ஆக்கும்காக்கும்
பிரம்மன் திருமாலும்
மஞ்சம்கண்டு தூக்கம்கொண்டார்
மதுவாம் அமுதுண்டோ
கொஞ்சம்கூட காவாதெம்மை
கொல்லக் கிடந்தாரே!

சிவனே நீயோ எம்மைக் காவல்
செய்யும் மனதின்றி
சிவனே என்று இருந்தாலென்ன
சிறிதாய் மனம்கொண்டு
அவனேஒருவன் அகிலம் அஞ்ச
அவனிக் கொளியாக
பவனி வந்தான் பகலின்வெம்மைக்
கதிரோன் வாரானோ

கண்ணுறங்காய் கண்மணியே!_(ஈழ அன்னை)

ஆராரோ ஆரிவரோ ஆசைமகன் கண்ணுறங்காய்
ஆரமுதே முத்தேயென் அன்பே நீ கண்வளராய்
நீருறும் சின்னவிழி நித்திரைக்கு வாடுதடா
நெஞ்சோடும் சோகமுந்தன் நீள்விழியில் தோன்றுதடா

 

சீரேறும் சின்னமுதே சித்திரமே வாடுவதேன்
தேரேறிப் போனதந்தை தேடிவர வில்லையென்றோ
ஊரைக்கெடுத்தவர்கள் ஊரைவிட்டு ஓடும்வரை
உத்தமர்கள்போனவரோ ஊர்திரும்ப போவதில்லை

ஆறோடு சென்ற மரம் அலையேறி வந்தில்லை
நீரோடு சென்ற இலை நேரெதிர்த்து வந்ததில்லை
வாரியடித்த புயல் வாழும் பூவை விட்டதில்லை
ஊரில் புகுந்தபகை உயிரைவிட்டுசென்றதில்லை

வேரைப் பறித்தமரம் வீழ்ந்தபின் னெழுவதில்லை
ஊரைப் பகைத்த இனம் ஒன்றும் விடப்போவதில்லை
நீரை இறைத்ததென நெஞ்சை வெட்டி செங்குருதி
கோரக் கொலையும்செய்யக் கொப்புளித்துஓடுதடா

ஆராரோஆரிவரோ ஆரடித்து நீயழுதாய்
பேராழிமுத்தேஎன் பேசும்கிளிபொற்குடமே
தேசமழியுதென்றா தேன்மலரே நீயழுதாய்
திக்குப் பரந்ததமிழ் தேயுதென்றோ நீயழுதாய்

ஊரும் அழிக்கையிலே உற்ற தமிழ்ச் சொந்தமெலாம்
பாரில் பரந்திருந்தும் பாசமில்லை என்ற ழுதாய்
வீராதி வீரனென வித்தகனே நீவளராய்
நீயாளுங் காலம்வரும் நெஞ்சிலுரம் கொண்டுவிடு

ஒன்றாக ஊரைவெட்டி உன்மத்தம் கொண்டுபகை
தென்நாட் டசுரரெல்லாம் தீந்தமிழைக் கொல்லுகிறார்
தேன்நாடு பொற்தமிழம் தென்றல்பிண வாடைகண்டும்
ஊனுருகித் தான்கொதித்து ஓடிவரவில்லையடா

மேல்நாட்டில் தானிருந்து மெட்டியொலிபார்த்தமாமன்
மானாட்டம் பார்த்தபின்பு மண்ணை மறந்த தென்ன
தேனோடும் நாட்டினிலே தெருவோடிப் பிச்சைகொள்ள
வானோடும் கப்பலிலே வந்தெவரும் காக்கவில்லை

கண்ணே கனியமுதே கட்டழகே கண்ணுறங்காய்
மண்ணே தொலையுதென மன்னவனே எண்ணினையோ
நீரோடும் கண்ணிரண்டில் நித்திரையும் விட்டதேனோ
நெஞ்சோடு கொண்டதுயர் நிம்மதியைச் சுட்டதுவோ

நீயழுது என்னபயன் நித்திரையை கொள்ளுகண்ணே
நீயெழுந்து கேட்கும்வரை நேருவது ஏதுமில்லை
ஆரமுதே அன்பேஎன் ஆசை மணிரத்தினமே
தீரமுடன் நீவளர்ந்து தேசம்காக்க வேணுமடா

பாராளும் பாவிகளோ பந்தடிக்க எம்தலையா?
ஊரோடு உள்ளதெல்லாம் கொள்ளியிட்டு கொன்றிடவா?
நேரோடும் வாழ்விலெம்மை நீசமனம் ஏய்த்ததடா
நீவளர்ந்துகேளுகண்ணே நெஞ்சிலிதை வைத்துவிடு

ஊரு முறங்கையிலே உத்தமனே கண்ணுறங்காய்
பேரழிவு காத்திருக்கு பின்னரெழ வேணுமடா
நித்திரையில் நீவளர்ந்து நெஞ்சினுரம்கொண்டிடடா
இத்தரையில் உன்னையெண்ணி ஈழம்காத்து நிற்குதடா

சிவனே நினை தொழுது !

உன்னை நினத்து உருகிநின்றோம் -என்றும்
உன்னைக் கரங்கள் தொழுது நின்றோம்
தென்னை நிறை திருக்கேதீஸ்வரம் -கோவில்
தன்னில் உறையு மெம தீசனே

எம்மைப் படைத்தனை ஏன் இறைவா -நீயும்
எட்டி உதைத்து மிதித்திடவோ
அம்மை உமைமீது கோபம்கொண்டால் - சினந்
தாடிமிதித் தெம்மில் கூத்திடவோ

செம்மை மொழிஎன்று கூறுகிறார் -பலர்
சொல்லரும் பழமை பேசுகிறார்
உண்மையெனில் வயதாகிவிட்ட மொழி
ஏன் இனியென்று வெறுத்தனையோ

சிங்களப் பேச்சில் மயங்கினையோ -நல்ல
செந்தமிழ் பேசிச் சலித்தனையோ
தங்கிலீசு பேச இல்லையென -உனக்
கெம்தமி ழீழம் கசந்ததுவோ

காத்தல் படைத்தல் அழித்தலென -அவை
காணும் தொழில் இவை மூன்றினிலும்
காப்பவன்தானும் படைப்பவனும் -நல்ல
கண்ணுறங்க நீ விழித்தனையோ

ஆடுவது சுடுகாடு என்றார் -உந்தன்
அன்புமீறித் தமிழ்ஈழம் வந்து
ஆடவென்று சுடுகாடு செய்து -பின்னை
அங்குநடமிட்டு தூங்கினையோ


அன்றொருவன் பெரு வேள்விசெய்து அதில்
ஆக்கி ஒருபுலி ஏவிவிட்டான்
கொன்று உடுத்ததில் கண்டசுகம் -நின்று
இன்று அதைச்செய்யத் தூண்டியதோ

பாதி மேனிதனைப் பார்வதி -அம்மைக்கு
பாகமளித் தவா,ஈசுவரா
நீதியோ நம்மையும் பாதிப்பாதி -என
நீசர் கிழித்திடக் காணுவது

செங்குருதி பட்டுச் செம்மையாக -இங்கு
செந்தமிழ் என்றொரு பேர் வந்ததோ
பொங்கி குருதி வழிகையிலே -இது
பொங்குதமிழ் ஆகிப் போனதுவோ

சங்ககாலம் சொல்கதைக ளெல்லாம் -ஏது
சாய்ந்து வீரமைந்தர் தூங்கவென
பைந்தமிழ் அன்னைஅருகிருந்து -இசை
பாடிக் கண்வளர்த்த பாட்டுகளோ

செல்லமகன் வீழ்ந்தபோர்முனையில் -உடன்
சென்றுமுதுகினில் வேல்விழுந்து
கொல்ல விழுந்தவன் ஆகிவிடில்  உண்ணக்
கொண்ட இடமினி இல்லையென்று

மங்கை ஒருத்தியும் சென்றாளென -ஒரு
மாண்புமிகு கதை கூறிவைத்தார்
எங்கள் மைந்தர்எதிர் நிற்கையிலே அந்த
எத்தர்பெரு நஞ்சுவைத் தழித்தார்

வஞ்சகம் செய்தவர் அன்னையொருவ-ளாம்
நெஞ்சினில்  கொண்டது நஞ்சல்லவோ
நஞ்சு கொண்டவரை வாழவைத்தாய் நீயும்
நஞ்சுண்ட தால் எழும் நேசமதோ

புண்ணைக் கிளறிய வேதனையில் -நாமும்
கொன்றிடக் கொல்லக்கத றுகின்றோம்
கண்ணைத் திறதிருக் கேதீஸ்வரம் தன்னில்
காணும் எமதருட் காவலனே!

வீரமகனின் தாயே, செல்வதெங்கே?

வேகும் வெய்யோன் பகை தீய்த்திட எங்கள்
   வானுக்கோர் சூரியன் தந்தவள்
வேகப் புயலொன்றைப் பெற்றவள்  இன்று
   விண்ணி லெழுந்து மறைந்ததேன்?
தாகத்தின் ஊற்றினை தந்தவள்  நல்ல
   தங்கத்தமிழ் காவல் ஈந்தவள்
யாகத்தின் தீயாய் எரிந்தவள் இன்று
     யாவும் அணைந்திட சென்றதேன்?

வீரத்தின் சின்னம் விரைந்ததோ- ஒரு
 வெள்ளியென விண்ணில் நின்றதோ
சேரத் தலைவனைத் தந்தவர் -பெரும்
  சேனை படைகளை கண்டவர்
நேர்மை தன்மானத்தை சொன்னவர் -இன்று
   நித்திரை கொண்டனள்- நெஞ்சிலே
பாரத்தை தந்துமே சென்றதேன் --இந்தப்
    பாவ உலகம் வெறுத்ததோ

பேரை உலககெங்கும் சொன்னவன் -பெரும்
  போரில் பகைதனை வென்றவன்
நாரைஉரித்தது போலவே -இந்த
  நாட்டின் கொடுமை உரித்தவன்
ஊரையே வெட்டிப் பிரித்திடும் -அந்த
  உண்மையில் பூமி  பயந்தது
வேரை அழித்திட வந்துமே -புவி
   வஞ்சகம செய்தினம் கொன்றது

வீரத்தாயும் இதைக் கண்டனள் -உளம்
  விம்மி வெடித்துக் கிடந்தனள்
நேர்மைத் திறமையைப் பெற்றவள் -இந்த
   நீசச் செயல்களும் கண்டனள்
தீரத்தைபெற்ற வயிற்றிலே -ஒரு
   தீயைக் கட்டிவருந்தினள்
கோரத்தை எப்படிநெஞ்சிலே -ஐயோ
  கொண்டு நடந்தனள் தெய்வமே
தேகம் அழிந்திடப் போயிடும் -அந்த
  தெய்வமெமை விட்டுப் போகுமோ
ஏகும்வழியிலே நின்றுமே -எங்கள்
   ஈர்கரம் கொண்டு வணங்கினோம்
தாயே தலைவனின் அன்னையே- நீயும்
   தந்ததுவோ பொற்கலசமே
நாமோ நந்திவன ஆண்டியாய் -என்ன
  நாடகமாடி உடைத்தமோ

போனதுதான் திரும்புமோ -அந்த
 பொன்னெழில் காலமும் மீளுமோ
நானும் பிழைத்து இருப்பனோ- இந்த
 நாடும் நமதென ஆகுமோ
தேனைத்திருநாட்டை ஆளவே ஒரு
   தீரமகன் தந்த அன்னையே
தனைதலைவனின் பாதையில் நாம்
    தாயகம் கண்டிடவேண்டுமே

நின்னை மனதினில் போற்றினோம் உன்
நிம்மதிக்கு இறை வேண்டினோம்
அன்னை விடைதந்தோம் வானிலே ஒரு
ஆழ்ந்த அமைதியை கொள்ளம்மா
இன்னுமொரு நாளில் எங்களின் தமிழ்
ஈழம் மலர்ந்திடும் நிச்ச்யம
விண்ணி லிருந்தெமை வாழ்த்தியே எமை
வீரமெடுத்திட செய்யம்மா

கரைகாணா ஓடங்கள்!

வானெழுந்த கோபுரங்கள் எங்கே?
வளையலற்ற பனைமரங்கள் எங்கே?
கானெழுந்தபேர் விருட்சம் எங்கே?
கருமை போக்க சூரியனுமெங்கே?
தானெழுந்த பேரலைகள் எங்கே?
தட்டியெழும் முரசங்களுமெங்கே?
மானமென்று ஆர்பரித்த வீரம்
மறமெடுத்த வீரபடை எங்கே?
மீனெழுந்த நீள்விழித்த மங்கை
மேனிதொட்ட வன்அழித்த தெங்கே?
ஏனெழுந்து நீசிதைத்த தெம்மை
ஈவிரக்கமின்றி சுற்றும முலகே!
தேனெழுந்த மழலை தானு மிங்கே
செய்தபாவம் என்ன சொல்லு நீயே?
மீனெழுந்து ஆடும் கடல்மேலே
மீள்தலின்றி ஓடும் படகானோம்
ஆனகையெடுத்த துடுப்பாகும்
ஆயுதங்கள் நீரில் விட்ட பின்னே
ஊனமுற்ற படகிலாடுகின்றோம்
ஓடிக் கரை சேரும்விதி அற்றோம்


ஊரைவிட்டு ஊனைவிட்டு எங்கள்
உயிரும் விட்டு நாமிருப்ப தேனோ
தாரைவார்த்து நாமிழக்க ஈழம்
தானெமக்கு தோள்வலித்தல் பொய்யோ
மோனமிட்டு நீகிடத்தல் விட்டு-
மூச்செடுத்து நீ எழுந்துவாடா
மானமிட்ட மங்கை வாழ்வு காக்க
மாதர்கை பிடித்த மன்னர் சேனை
ஊனமிட்டு ஓடவைத்து வென்றே
ஓசையின்றிப் பாய்படுக்க வைப்போம்
வானமெட்டி மீண்டும்புகழ் பாட
வாய்த்த தென்ன வழியுமொன்று பார்ப்போம்

மன்னனின் அன்னை மறைந்தனள்

மாமலையை தோள்களிலே சுமந்தவரும் -ஈழ
மன்னவனைத் தன் மடியில் கண்டவரும்
தேமதுர குரலெடுத்து தாலாட்டி -அந்தத்
தெய்வமகன் கையணைத்து சீராட்டி
போமகனே பள்ளிஎன்று விட்டவரும் -பின்பு
போர்முடிக்க செல்லவிடை தந்தவரும்
பூமியிலே சோர்ந்து துயில் கொள்ளுவதேன் -ஒரு
பூமரத்தைபோல் ஒடிந்து வீழ்ந்ததுமேன்

நானிலத்தை நடுநடுங்க வைத்தவனாம் -பல
நாடுகளைப் பீதியுறச் செய்தவனாம்
தான் நிலத்தை காத்து மண்ணை ஆண்டவனும்- ஒரு
தலைவனெனில் என்னவென்று காட்டியவன்
மாநிலத்து மன்னனுக்கு தாயுமிவள் -ஒரு
மணிமுடிக்கு அருகில்நிற்கும் அன்னையவள்
ஆ..!நிலத்தில் வீழ்ந்திருக்க அழுகிறதே- மனம்
ஆற்றவழி யின்றி நெஞ்சு துடிக்கிறதே

ஐந்துவிரல் அமுது ஊட்ட வளர்த்தவனாம்- இந்த
அகிலமெங்கும் கிடுகிடுக்க வைத்தவனாம்
செந்தமிழை பூமியிலே கேட்டவர்கள் -இது
சீறி வரும் வேங்கையென்று அஞ்சிடவே
சொந்தபடை நாடு மக்கள் கொண்டவராம் -ஒரு
சொல்லினிலே மக்கள் மனம் வென்றவராம்
விந்தைதனைப் பெற்றவரே வீரமகள் -இன்று
விழிகள் மூடித்துங்குகிறார் வேதனையே

பட்டதுயர் எத்தனைதான் பாருமம்மா -உன்
பக்குவமோ எங்களுக்கு இல்லையம்மா
சுட்டழிக்கும் சிங்களதின் பார்வையிலே- பெரும்
சொல்லரிய துன்பமுற்றும் ஈழததிலே
விட்டுவிடு இந்தமண்ணில் விதையாவேன் -நான்
வீழ்ந்திடினும் எம்மண்ணில் தலைசாய்ப்பேன்
சொட்டு நீரை விட்டுமுயிர் போகையிலே -என்
சொந்த மண்ணின் நீர் குடித்து செல்லவென

கட்டிலிலே நீபடுத்துக் கலங்கியதும்- ஒரு
கன்றிழந்த தாயெனவே கதறியதும்
விட்டு மறந்தெங்கள் வாழ்வு இல்லையம்மா -நின்
வீரமகன் காட்டும்வழி நாம்நடப்போம்
தட்டியினி நீதிகேட்கும் காலமிது -இனி
தலையெடுத்து நாம்நடந்து ஈழமதை
கட்டியொரு நாளமைத்து காத்திடுவோம் -அன்று
கையெடுத்து உனைவணங்கி தொடர்ந்திடுவோம்

இன்னுமொரு தூது வேண்டுமா?

(புலம் பெயர்ந்த தமிழீழ மக்களுக்கும் இலங்கை அரசாங்கத்துக்குமிடையே தான் மத்தியஸ்தம் வகித்து ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தத் தயார் என்று ஒரு நாட்டின் பிரதிநிதியின் அறிவிப்பை எண்ணி இக் கவி பிறந்தது)


ராமபிரான் ஒரு தூது கொண்டான் விண்ணில்
நீந்தி அனுமன்சென்றான்
யாமறிவோம் பெருந்தீயெழுந்து முழு
நாடும் அழிந்ததுவாம்
நாமதுபோ லொரு தூது கொண்டோம் அது
ஈழ மெரித்ததுவும்
பூமியிலே தமிழிழ மறவர்கள்
போனதும் நாடறியும்

ஏதுஇனியொரு மீதி இருப்பவர்
தீயில் எரித்திடவா
தூதுஎழுந்து வருகிறது ஒரு
தோற்றம் எடுக்கிறது
நாதியற்றோர் இவர் நல்லவரேஎன
நாட்டு அரசரெல்லாம்
காதுமுறுக்கிட நாம்கிடைத்தோம் அதன்
காரணமென்ன கண்டோம்

பாதி தமிழரும் பாதியில்சிங்களம்
பச்சைஇரத்தமென
ஊதிக் கொளுத்தவர் போதும்கொளுத்திட
எங்கள் தமிழ் அழியும்
நீதிவகுத்திட நான் வருவேன் என
நெஞ்சை நிமிர்த்தியொரு
தூதுவன் வந்திடமுன்னே எமதுயிர்
தூரப் பறந்துவிடும்

கைகுகுலுக்கி எமைகட்டி யணைத்தவர்
கத்தியை எம்முதுகில்
பைய செலுத்திடப் பார்ப்பர் தருணமும்
பக்குவம் கொள்மனதில்
மெய்யைப் பூசிமேலே மின்ன வைத்து உள்ளே
பொய்யை மறைத்திடுவர்
வையம் முழுவதும் வஞ்சகப் புன்னகை
வைத்துக் குழிபறிப்பர்

ஒன்றுதிரண்டிடு ஒற்றுமையில் வழி
கண்டிடு இவ்வுலகில்
நன்று இது இல்லை என்று இருந்திடில்
நாடு அழிந்துவிடும்
வென்றுவிட நாமும் வீரமுடன் வரும்
தீதை எதிர்த்திடுவோம்
கொன்றுவிட வரும் தூதை மறுத்தொரு
யாகம் நடத்திடுவோம்

சுதந்திரம் தேடி..!

காற்றோட, காற்றோடு மூச்சோட, மூச்சோடு
  காணும்நம் வாழ்வோடவே
நேற்றோடிப் போச்சேஎம் நினைவோடு வாழ்வென்னும்
     நிகழ்வான தோர் காலமே
தோற்றோடும் வாழ்வோடு தீயோடிக் கரியாக்கத்
      தீந்தமிழ் எமதீழமே
சேற்றோடு புதைகின்ற சிறுகால்கள் போல்மீளா
      சிறுமைக்கு பலியானதே

மாற்றாக ஆற்றுநீர் மேலோடிக் காக்குமோர்    
   மாபெருங் கட்டுமரமாய்
ஊற்றாக தமிழ்ஈழ அரசொன்று உருவகி 
  ஒளிர்கின்ற தெமக்காகவே
காற்றோடும் அதுபோல கடுவேகம் கொண்டதாய்
   காலத்தை வெல்லுமிதுவே
நூற்றோடு ஒன்றென்னும் நிலையன்றி இதுஉண்மை
     நிறைவுள்ள அரசானதே

’காற்றாடி’ காற்றோடும் திசையோடும் நாமிங்கு
    ஆற்றோடு எதிர்நீந்தியே
வேற்றோடு தீமைகள் விளைந்திடச் செய்வோர்க்கு
     வேர்த்தோடச் செய்வோமின்றே
கூற்றோடு உண்மைகள் கொண்டோடி வெளிவந்து
     குடிமக்கள் தெளிவாகவே
மாற்றோடு மக்களின் மாபெரும் சக்தியால்
     மலர்ந்திடும் தமிழ் ஈழமே

முள்ளோடிக் கடிகார முகத்தோடு உருண்டோடி
     மணி நேரம் தினம்போகவே
உள்ளோடி விரிகின்ற உணர்வோடு நாமோடி
    உரிமைகள் தனைக்கேட்டுமே
கள்ளோடு விரிகின்ற கவின்பூக்கள் தனைப்போல
     காலத்தில் ஒர்நாளிலே
மெள்ளவே தமிழீழம்லமலர்ந்திடச் செய்குவோம்
     மனதிலே திடம் கொண்டுமே

என்றோடி நம்வாழ்வு இருள்நின்று வெளிவந்து
    இறைமைகொள் தனிநாட்டையே
சென்றோடிக் கைபெற்று சீராகும்விடுதலையின்
    சிறப்பென்ற தனைநாமுமே
கொன்றோடி இனம்கொல்லும் கொடுமைக்கு எதிராகக்
    குரலோடிப் பெரிதாகவே
நின்றோடி நாம்வெல்வோம்  நிறைவாய்சு தந்திரம்
    நேரும்வரை ஓயோமே

தாய் நிலம் காத்திடு!

வெண்ணிலா வானத்தில் காயுது ஆயினும்
வீட்டில் இருள் நிலைதான்
தண்ணலை கொண்டு தளும்புது பொய்கையும்
தாகத்தில் நம்மினம்தான்
கண்களில் நீர்வழிந் தோடுது எங்கணும்
காற்றில் பெருங் குரலாம்
மண்ணில் விடுதலை வேண்டிய மானிடர்
மாளுவ தும்விதியாம்

பொன்னொளி யொன்று சுடர்கொண் டெழுந்தது
பூமி ஒளிர்ந் ததுவாம்
மின்னிவெடித்திட எம்பகை வென்றதும்
முற்றும் சரித்திர மாம்
கன்னியர் கற்புடன் கண்டுமகிழ்ந்ததும்
காதல் கொண்டாடியதும்
இன்னும் மனதினில் உள்ள நினைவுகள்
இன்றது போனதடா

பெண்ணைப் பிடித்தவர் கற்பைக் கெடுத்துமே
பெண்ணவள் நாணவுடல்
கண்களும் கூசிட கற்பனை கொவ்வாத
காட்சியென் றாக்குகிறார்
எண்ணக் கொதித்திடும் இச்சைகள் செய்தவர்
ஏங்கித் தவிக்கையிலே
பண்ணு மிசைத்தவர் பாடல் படித்துமே
போதையி லாடுகிறார்

எத்தனை கொடுமை சித்திரவதைகள்
நித்தம் நடந்திடினும்
ரத்தம் துடித்திட நித்திரை யின்றியே
நெஞ்சு துடித்திடினும்
சத்தியம் கண்ணைவி ழிப்பதில்லை அதைக்
கட்டி மறைத்தனரோ
நித்தம் விடிவது மற்றவர்க்கே எங்கள்
நேசநிலத் துக்கில்லை

பட்டாசுபோல வெடித்தெழடா வெறும்
மத்தாப்பூ வாணமில்லை
தொட்டால்கை கொள்ளத் துணிந்திடடா பின்னர்
தொட்டிட ஏதுமில்லை
விட்டால் நம்மீழமே புத்த மகனவர்
சத்திரம் ஆகிவிடும்
தட்டிநிமித்தி தென் பக்கமெறிந்திடு
தாய்நிலம் காத்திடடா!

மனம் காணும் துயர் மாற்று!

நிலவுகாயுது தனிமையிலே -அந்த
   நீலவிண் ணோரத்திலே
நெஞ்சம் காய்ந்திடவோ மகளே -அந்த
  நிலவினைப் போலவுமே
உலவுதென்றலும் காயம்வர- என்றும்
   உரசியும் வீசுவதோ
உள்ளம் காயமென்றான தெனில் -அதன் 
    உணர்வுக்கு தீயெதுவோ?

கனவு பலவிதம் காண்பதெல்லாம் -அது
   கற்பனையாம் மனமே
கவலை வாழ்வினில் நிலைப்பதில்லை -அது
  காற்றென ஓடிடுமே
மனமும் வானத்தில் பறந்துவிடும் -ஒரு
   மாபெரும் வேகத்திலே
மாறிவருவது துன்பமென்றால் -அதை
   மறந்திடு விரைவினிலே

தீயில் கைகளை வைக்கமுன்பு -அதை
     தெரிந்திடு பொன்மகளே
தீய்ந்ததாயினில் யார்தவறு -அந்த
      தீயது வெறும் சடமே
கோயில் புஷ்பங்கள் நீமகளே -அந்த
     குலதெய்வம் கால்களிலே
கூடியிருந்திட நீபிறந்தாய் -இது
      குடிசையின் வெறுந் தரையே

காய்ந்த மலர்பின்னர் மலர்வதில்லை -மனம்
   காயினும் சாவதில்லை
காணும் காட்சிகள் மாற்றிவிடும் -புது
   கனவெழும் களித்திடுமே
தேய்ந்த நிலவது வளர்வதுண்டு -அந்த
      திங்களும் முழுமைகொளும்
தேனில் இனிய நல்லொளிபரவ -அது
     தினம்தினம் உலவிடுமே!

சேர்ந்த உறவுகளோடுதினம் -நீ
   சிரித்திடு பழகிவிடு
சிந்தை பழகட்டும் தாமரையின் -இலை
     சிந்திடும் நீருறவு
நேர்ந்த நினவுகள் பள்ளியிலே -எந்த
     நாளுமே சொல்வதில்லை
நீயே கற்றிடவேணுமடா -இந்த
     நிஜமெனும் வாழ்க்கையதே!

வானத்தொலைவிலே நீயிருந்தா- லென்ன?
     வண்ணஒளிவருதே
கான நெடுமரக் கூடலிலே -நான்
    காணும் பெரி தொளியே
நானுமிருப்பது காட்டுக்குளே -எனை
      நாடி விலங்குகளே
ஊனைவிரும்பியே சூழ்கையிலே -உனைக்
    காணவும் முடியலையே

என்ன செய்வேன்?

மெல்லிய புன்னகை மேவி இதழ்களில் சென்றது பூமலரில்
மல்லிகை முல்லையும் மங்கலபூக்கள் மலர்ந்தன என்னருகில்
துல்லியமாய்க் குளிர் நீரும்கிடந்தது தோட்டத்து நீர்க்குளத்தில்
கல்லைஎடுத்து எறிந்திடுமோ இந்தக் கைகளும் இந்நிலையில்?

வெள்ளிடைமேகம் விரிந்து பரந்தது வானக்கருங் குளத்தில்
தெள்ளென வானில் நிலவு எறித்தது தேனொளிதான் புவியில்
துள்ளி இசைகொண்டு ஆடினள்தேவியும் தோன்றி எனதருகில்
அள்ளி அழகைப் பருகுவதோ யன்றி ஆத்திரம் கொள்ளுவதோ?

சின்னக் குழந்தைகள் கூடிநின்றே சிலசெய்தன சில்மிசங்கள்
என்னவென்று சொல்ல என்னைப்பிடித்து இழுத்தன ஈர்கரங்கள்
முன்னே யிருந்துமே துள்ளி என் தோள்களில் தொங்கின பூங்கிளிகள்
பின்னிய கைகளை மெல்லத் திறப்பனோ பேசிஅடித்திடவோ?

காதலர் சேர்ந்து களித்தனர் அச்சமே காணவில்லை மனதில்
ஆதவன் மேலைக் கடல்மறை வேளையில் ஆசையுடன் கரையில்
மாதவள் வெட்கியே என்னயல் கண்டனள் மாறிடவே உணர்வில்
ஏதுநான் பின்னு மயல்நிற்கவோ இல்லை ஏகிவிட்டேன் தொலைவில்

ஆலயம் நோக்கி அசைந்தனர் அங்கங்கு ஆடவரும் மகளிர்
கோலமணி யொலித்தாடின அந்தணர் கூறும் இசையிடையில்
பாலில்குளித்து அக்கோவிற் சிலைதனும் பூசைபெறும் நிலையில்
நாலைந்து பூக்களை நானுமிடுவனோ? நாத்திகம் பேசுவதோ?

மரணத்தின் மடி.

தேவன் கோவில்மணி ஒலிக்கின்றது- ஒரு
தீபம் அசைவதங்கு தெரிகிறது
பாவம் கணக்கெழுதி முடிக்கிறது= ஒரு
பாலம் விழி எதிரில் பிறக்கிறது

வாவென்றிரு கரங்கள் அழைக்கிறது- ஒரு
வாசல் திறப்பதங்கு தெரிகிறது
போவென் றெனைவாழ்வு சினக்கிறது- நான்
போகும் பாதை விளக் கொளிர்கிறது

பாசம் விழிகளினை மறைகிறது- ஒரு
பாரம் மனதில் சுமை கனக்கிறது
நேசம் இருந்துவிடக் கேட்கிறது- என்
நெஞ்சம் போராடித் தோற்கிறது

கூடி இருந்த உடல் துடிக்கிறது -அதன்
கோலம் எதை நினைத்து சிரிகிறது
ஏடும் கதை தொடரும் எழுதியதை- புள்ளி
இட்டே முழுதும் என முடிக்கிறது

ஓடும்நதி கடலில் கலக்கிறது- அதன்
ஓசைஅடங் கமைதி பிறக்கிறது
வாடும் மனது இனி வசந்தம்மென- தனை
வாட்டும் கடும்துயரைப் பழிக்கிறது

சேரத் திரிந்தநிழல் பிரிகிறது- தினம்
செய்யும் மணியொலியும் சிதைகிறது
தேரும் வழியில் தடம் புரள்கிறது- சென்ற
திக்கில் தெருமுடிந்து கிடக்கிறது

தை பிறந்தது, வழி பிறந்ததா ? இன்னொன்று (2வது)

எத்`தை` வந்துவழிபிறக்கு மென்பரோ
அத்`தை` வந்து ஆனதென்ன வாழ்விலே
சொத்தை வாழ்வும் சூழும் துன்பமாகியே
நித்தங் கண்ணில் நீரும் கொட்டக்காணுதே!

எத்தனைதான் செய்தபாவம் வாழ்விலே!
சுத்திச்சுத்தித் துன்பம்வந்து  சூழ்ந்துமே
சொத்து சுகம் அத்தனையும் அள்ளியே
நிர்க்கதியாய் நிற்கவிட்டுப் போகுதே

கொத்துகொத்தாய் செத்து இனம் மண்ணிலே
வித்துக்களாய் போயழிந்து மாளுதே
இத்`தை` வந்துஎன்ன பயன் பாரிலே
சத்தியமாய் எவ்வழியும் தோன்றலே

வைத்தகுறி எம்பகைவர் ஈழமே
அத்தனையும் கொள்ளைகொண்டு நம்மையே
சுத்தியுள்ள தீவின்கடல் தள்ளியே
புத்தமதத் தீவென்றாக்கத் எண்ணமே

ஒத்து ஊதிக் காலமகள் கூடவே
கத்திப் பெருஞ்சூறைகாற்றும் வெள்ளமே
சுத்தி வரும்சூழலை சுனாமியே
அத்தனையும்வந்து எம்மைகொல்லுதே

நர்த்தமிடும் எம்சிவனே நங்கைகொள்
அர்ததநாரி ஈஸ்வரனே ஆண்டவா
வைத்த முடிகங்கையோடு சண்டையா
வந்தவளோ எம்மைகொல்வதேனடா

தை பிறந்து இவ்வுலகம் ஆடியே
தெய்வமெனச் சூரியனைப் பாடியே
நெய்யும்மிட்டுத் தேன்சுவைத்த பொங்கலை
கையழைந்து உண்ண நாமோ மண்ணிலே

மெய்கிழித்து ரத்தம்வரப் பாவியாய்
பொய்த்து உடை இன்றியேநிர் வாணமாய்
கைபிணைத்துக் கட்டிபெரும் பேய்களால்
கொய்துஉயிர் கொள்ளச் சேற்றில் சாகுறோம்

வழிபிறக்க வில்லை என்பதொன்றடா
விழிதிறக்கக்கூடச் சக்தி இல்லைடா
மொழி கதைத்த தமிழனென்ற தானதால்
குழிபறித்து வாழ்வு மண்ணுள்போகுதே

ஒளித்தலைவன் ஒருவன் எங்கள் சூரியன்
வழித்தடத்தில் கால்பதித்து வாழ்வையே
அழித்த பகை கையிருந்து ஈழமாம்
விழித்துஎழ மீட்டிடுவோம் வாருமின்!

செழித்துஈழம் மீண்டுமாட்சி கொள்ளட்டும்
பழித்தவர்கள் பாவி மண்ணுள் போகட்டும்
வெளித்து வானம் கருமுகில்கள் ஓடட்டும்
வழிபிறந்து தையும் வந்து சேரட்டும்

அதுவரையில் வருவதொன்றும் தையல்ல
பொதுவுலகின் கதையுமெங்கள் கதையல்ல
புதுவழியில் விடுதலை நாம் பெறும்வரை
இது புரியாவிடுக`தை` எம்துயர்க`தை`